Αγίου Βαλεντίνου

Νένα Μεϊμάρη

13/02/2024

Δεν ταυτίζομαι με τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, ούτε και στα καλά μου

ταυτιζόμουν. Λουλούδια μου έφερνε όλη την ώρα, σοκολάτες τις αγόραζα

εγώ, η σαμπάνια δεν μου αρέσει και στα υπόλοιπα, ούτε καν θα αναφερθώ.

Αυτό το ξενόφερτο πράγμα δεν είναι αγάπη. Είναι κάποιο είδος εμπορικής

συναλλαγής.

Εγώ έζησα την αγάπη, την αληθινή, τη δύσκολη, την ουράνια, την

εκπληκτική, αυτή που πολλές φορές σου ζητάει να θυσιάσεις αγαπημένα σου

πράγματα, που σε τυλίγει και σε συναρπάζει και σε βγάζει από τα ρούχα σου

αλλά εσύ πάλι τη λατρεύεις. Οι φουρτούνες της τεράστιες αλλά εσύ τις

ξεπερνάς και φτάνεις στη νίκη. Γιατί έχει γίνει μέρος του εαυτού σου, δεν

μπορείς χωρίς αυτήν την αγάπη, κυλάει στο αίμα σου, βρε παιδί μου! Κάπως

έτσι... Η εικόνα από ένα φουρφουράκι έρχεται στο μυαλό μου, σαν αυτό που

βλέπαμε στις γραφικές φάρμες του Τενεσί όταν ταξιδεύαμε στο Νότο της

Αμερικής. Εκεί που φυσάει ο άνεμος, εκεί γυρνάει με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Αυτή την αγάπη έζησα εγώ και αυτήν καταλαβαίνω. Κάτι λιγότερο από αυτό

με αφήνει αδιάφορη.

Σήμερα όμως που δεν την έχω αλλά την αναπολώ, θα γιορτάσω την αγάπη με

εμένα και για εμένα. Πέρασα πολύ άσχημα περπατώντας τον Άδη, αλλά αφού

ήμουν τυχερή και επέστρεψα πάνω στη γη, θα με γιορτάσω. Θα γιορτάσω την

ίδια μου τη ζωή και θα πω ένα μεγάλο ευχαριστώ που ακόμα αναπνέω. Θα

χαμογελάσω γιατί κατάφερα να ετοιμάσω μία σαλάτα από υπέροχα χόρτα

σταμναγκάθι. Μου έβγαλαν την ψυχή στο καθάρισμα αλλά τα κατάφερα και

είναι έτοιμα για κατανάλωση. Χάρηκα για την υπομονή μου να τα ετοιμάσω.

Πριν λίγο καιρό δεν υπήρχε ίχνος από υπομονή. Θα γιορτάσω τη ζωή μου με

το γυμναστήριο αύριο και μετά θα αγοράσω σοκολάτες, ναι, μόνο για μένα.

Θα αγοράσω και τριαντάφυλλα, κόκκινα, όπως μου αρέσουν.

Το πένθος έχει και τα όριά του, μου είπε μία φίλη που γνωρίζει την άγρια

απώλεια σε διπλή μορφή. Τη θαύμασα όταν μου το είπε. Τι κουράγιο και

πόσο γενναία είναι!!! Με είδε στο δρόμο προχθές, με αγκάλιασε και μου είπε,

πού είσαι αγάπη μου; Θα γιορτάσω όλη την αγάπη που συνεχίζω να δέχομαι

από πολλές πλευρές μέσα στη μοναξιά μου.

Θα γιορτάσω και με τα γραπτά μου. Είναι και αυτά έκφραση αγάπης. Με

κρατούν συντροφιά, έτσι για να μην ξεχάσω ποτέ την αγάπη που έζησα και με

το πρόσωπο που την έζησα. Γιατί η αληθινή αγάπη έχει δύο μεριές.

«Γράφω για να μην ξεχάσω τη φωνή σου.

Ακούω για να μην ξεχάσω όσα κάποτε είπες…

Μιλώ για να μην μείνουν χαραγμένα μέσα μου όσα ζήσαμε.

Ονειρεύομαι για να ζήσω εκείνα που δε ζήσαμε

Φωνάζω για να μην μετανιώσω για κάτι που δεν είπα ποτέ

Ζω γιατί πρέπει να συνεχίσω

Συνεχίζω γιατί η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Κι ας έχει ξεχαστεί η φωνή σου.

Κι ας έχω ξεμείνει από τραγούδια που με εκφράζουν.

Κι ας έφυγες.

Οι κοινές στιγμές δεν παύουν ποτέ.

Έγιναν. Και σφράγισαν την ιστορία».

Γράφει η Χαρούλα Κωνσταντινίδου στο βιβλίο της «Αγάπης Αφήγημα».

Έτσι λοιπόν θα γιορτάσω εγώ τη γιορτή της αγάπης, με εμένα και για εμένα.

Αν μη τι άλλο το χρωστάω στον εαυτό μου. Εσείς που περάσατε τα ίδια

καταλαβαίνετε τι εννοώ!!