Ετοίμασα το λευκό τσάι μου, δώρο από μία καλόγουστη φίλη, κάθισα στο γραφείο μου και ρωτώ το εξής: Γιατί εμείς οι άνθρωποι νιώθουμε σιγουριά όταν μας έχει δοθεί ένας τίτλος, όπως για παράδειγμα "Χριστιανός Ορθόδοξος", "Νεοδημοκράτης", "Ευκατάστατος και με περιουσία", "Μορφωμένος", και πολλά άλλα τέτοια; Βέβαια οι τίτλοι αυτοί ανήκουν στο κατεστημένο, το οποίο είναι αγαπημένο και -εννοείται- αποδεκτό. Γιατί αν ο τίτλος έλεγε "Αιρετικός", "Αγράμματος", "Φτωχός", "Ασήμαντου Κόμματος" και άλλα τέτοια, τότε θα έπεφτες στη δεύτερη κατηγορία του πολίτη. Κάπου εκεί δεν θα έπρεπε να παίξει σημαντικό ρόλο και η ανθρωπιά μας; Δεν είμαστε πρώτα άνθρωποι και μετά όλα τα άλλα, τα οποία ουσιαστικά είναι δευτερεύοντα; Κατά την ταπεινή μου γνώμη το λέω αυτό, γιατί σήμερα βρέθηκα σε μία περίπτωση όπου ρωτήθηκε δημόσια η ταυτότητά μου. Προσωπικά αρνούμαι να απαντήσω σε τέτοιου είδους ερωτήσεις, γιατί το ποια είμαι και τι ταυτότητα έχω είναι ένα προσωπικό θέμα που θα έπρεπε να απασχολεί μόνο εμένα. Και αυτό γιατί η ανθρωπιά μου δεν στηρίζεται στην ταυτότητά μου ούτε και σε κανένα τίτλο. Δεν έγινα αυτή που είμαι από μόρφωση, ούτε από την οργανωμένη θρησκεία, ούτε από κανένα πολιτικό κόμμα. Θεός φυλάξει!!! Μάλλον γι αυτό ο αγαπημένος Καζαντζάκης είπε το περίφημο "...... είμαι ελέθευρος". Μάλλον γι αυτό ο πασίγνωστος Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ ανέφερε "Η καρδιά είναι που κάνει ευγενή τον άνθρωπο". Τόσο σημαντικό και να έρθει από τον ταραχώδη και δύσκολο Μόζαρτ; Απίστευτο!!! Αυτό δεν λένε και τα Ιερά Γράμματα " Ο Θεός κοιτάει την καρδιά". Τι να σας πω φίλοι μου, αναρωτιέμαι γιατί να αναλωνόμαστε με τα δευτερεύοντα και να μην εστιάσουμε στα σημαντικά και αυτά που δίνουν ουσία στη ζωή μας.
Νένα Μεϊμάρη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου