«Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή»
Νένα Μεϊμάρη
Σήμερα γιορτάζω το blog μου, το οποίο δημιούργησα για να βοηθήσω τον εαυτό μου να καταλάβει τον απίστευτο πόνο από την απώλεια του λατρεμένου μου συζύγου. Ξέρετε, τον πόνο που δεν έχει πάτο ούτε και τέλος και σε φέρνει στα άκρα σου. Όταν εμείς οι άνθρωποι φτάσουμε στα άκρα μας, μπορούν να συμβούν τα πάντα. Λογική και μέτρο δεν παίζουν κανένα ρόλο. Πρέπει να κάνεις κάτι και άμεσα να δουλέψεις αυτό το βασανιστήριο. Κι έτσι εσύ κάνεις αυτό που πιστεύεις ότι θα σε βοηθήσει. Στη δική μου περίπτωση έψαχνα να βρω ένα blog ή κάτι παρόμοιο για να δω τι κάνουν οι άλλες χήρες. Πώς τα βγάζουν πέρα ψυχολογικά; Πού βρίσκουν παρηγοριά; Δεν βρήκα όμως τίποτε στα ελληνικά. Βρήκα στα αγγλικά αλλά στην περίπτωση αυτή αναφερόμαστε σε άλλη κουλτούρα. Κι έτσι λοιπόν, ξεκίνησα το δικό μου blog βασιζόμενη στην ιδέα ότι όταν θέλεις κάτι και δεν υπάρχει, το δημιουργείς εσύ.
Το έχω αναφέρει και δημόσια ότι δεν ήταν μία ευχάριστη αρχή σαν όλα τα καινούρια πράγματα. Δεν δεχόμαστε εύκολα κάτι που δεν το κατανοούμε εμείς οι άνθρωποι. Τα αρνητικά σχόλια ήταν στην πρώτη θέση ονομάζοντάς το ξενόφερτο, ασυνήθιστο εδώ, ενώ αναφέρθηκε και ότι οι χήρες δεν ασχολούνται με blog, ο τίτλος είναι αστείος και άλλα παρόμοια. Εγώ όμως θα πω ότι όταν η καρδιά σου σου λέει να προχωρήσεις, τότε προχωράς. Αυτό και έκανα.
Η αλήθεια είναι ότι δημιούργησα αυτήν την πλατφόρμα για όλες τις χήρες που γνωρίζω και δεν γνωρίζω. Ωστόσο δεν είχα μεγάλη ανταπόκριση γιατί «εδώ δεν ανοίγουμε την καρδιά μας εύκολα, δεν μας αρέσει να είμαστε ευάλωτοι μπροστά σε αγνώστους» μου είπε μία νεαρή κοπέλα. Μπορεί να είναι έτσι. Σέβομαι την επιλογή των γυναικών. Θα πρέπει να νιώθουμε άνετα με ό,τι κάνουμε.
Κι έτσι, σήμερα, δύο ολόκληρα χρόνια μετά την υλοποίηση της ιδέας μου, το blog είχε 9704 επισκέψεις, φιλοξένησε κείμενα από ψυχολόγους, συγγραφείς, πολιτικούς, επιστήμονες σε διάφορους τομείς, μουσική, ποίηση, σημαντικά νέα για την κατάσταση της χηρείας, λογοτεχνία και συνεντεύξεις από ενδιαφέροντα πρόσωπα. Στο μέλλον θα δούμε περισσότερα.
Με την ελληνική γλώσσα να με ταλαιπωρεί αφάνταστα, μπορεί να είδατε και κάποιο λαθάκι. Δεν πρόκειται για φιλολογικό περιοδικό, αν και είναι ένα θαύμα που γράφω αυτή την στιγμή στα Ελληνικά, αποφασίζοντας να μην χρησιμοποιήσω καθόλου την αγγλική γλώσσα. Η έμφαση είναι στο απλό και κατανοητό κείμενο για να μπορέσει να βοηθήσει χήρες από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Ας παραμείνουμε και λίγο πρακτικοί, δεν θα μας κάνει κακό. Θέλω να ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά όλους όσοι με έχουν βοηθήσει και στηρίξει, με την επιμέλεια των κειμένων, με τα τεχνικά και πάνω από όλα με τα καλά τους λόγια. Είναι ουσιαστικά νεαρά παιδιά και αυτό με συγκινεί απέραντα. Μου δίνει δύναμη να μη σταματήσω παρόλο που δυσκολεύομαι πολύ λόγω της φύσης των θεμάτων. Από τη στιγμή όμως που η καρδιά μου μου λέει να συνεχίσω, θα συνεχίσω.
Αυτό το ήσυχο βραδινό κι ενώ ακούω την μουσική μου, νιώθω τυχερή, ευλογημένη θα έλεγα, γιατί είχα την ευκαιρία να γνωρίσω υπέροχους ανθρώπους, να διαβάσω απίστευτα κείμενα, να παρηγορηθώ έστω και για λίγο μέσα από τα γραπτά μου, να δεχτώ μηνύματα αγάπης από πολλές θλιμμένες γυναίκες, να ανταλλάξω απόψεις, να δώσω στο μυαλό μου την ευκαιρία να σκεφτεί και να πάρει αποφάσεις μέσα από το blog «Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή».
Πάνω από όλα να μην ξεχάσω ότι μπορεί να είμαι χήρα αλλά εξακολουθώ να έχω φωνή!!!!!
Συνεχίζουμε, αγαπημένες μου, με σθένος, φαντασία και δημιουργικότητα!!!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου