Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βιβλιοπαρουσίαση του Κωνσταντίνου Χαραντινιώτη στην Κατερίνη

 

Νένα Μεϊμάρη

Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα μου αρέσει να παρακολουθώ παρουσιάσεις

βιβλίων και να γνωρίζω καινούριους συγγραφείς, όπως επίσης και συγγραφείς

που δεν ήξερα πριν. Απόψε γνώρισα τον Κωνσταντίνο Χαραντινιώτη,

έναν ευχάριστο, φιλικό και πολύ ενδιαφέρον άνθρωπο. Είναι σημαντικό για

εμένα να νιώσω ανθρωπιά όταν κάνω τις γνωριμίες μου. Και αυτό το λέω γιατί

με απωθεί το γεγονός ότι κάποιος ή κάποια είναι σημαντική προσωπικότητα,

γνωστή και περσόνα αλλά απλησίαστη και στεγνή. Στην περίπτωση αυτή

σταματάω με το συγκεκριμένο άτομο και δε θέλω καμία επαφή. Πρόσφατα

γνώρισα τέτοιους και δεν μου άφησαν καλή εντύπωση. Θεωρώ ότι πρώτα

είμαστε άνθρωποι και ξέρουμε να συμπεριφερόμαστε σωστά και μετά

επιστήμονες ή ο,τιδήποτε άλλο.

Πλησίασα λοιπόν τον συγγραφέα και επικοινώνησα μαζί του φιλικά και ζεστά.

Ανταποκρίθηκε και αυτός φιλικά σαν να με γνώριζε από καιρό.  Αφού

τελείωσα, του ζήτησα να μας γράψει ένα ενθαρρυντικό κείμενο στο blog. Μου

υποσχέθηκε ότι θα το κάνει με χαρά και μου έδωσε οδηγίες σχετικά με το πού να

απευθυνθώ.

Βέβαια εγώ δε θα περίμενα κάτι λιγότερο από έναν ειδικό στην προσωπική

ανάπτυξη του οποίου «το πάθος και ο σκοπός είναι να βοηθάει τον κόσμο».

Ως σύμβουλος σε βοηθάει να βάλεις μία τάξη στη ζωή σου, να κάνεις μικρά

και σταθερά βήματα προς το καλύτερο, να βγεις από ένα τέλμα που ίσως

βρίσκεις τον εαυτό σου και μέσα από στρατηγικές και πρακτικές ασκήσεις να

φτάσεις τους σκοπούς σου. Υπέροχο πράγμα!!!

Στην Αμερική όπου και ζούσα για χρόνια, αυτό ήταν πολύ κοινό και γνωστό

στην καθημερινότητά μας. Ένα πράγμα είναι σίγουρο, όλοι οι πετυχημένοι και

οι αριστεύοντες, έχουν βοήθεια από συμβούλους, είτε είναι επιχειρηματίες,

είτε πολιτικοί, είτε επαγγελματίες είτε περνάνε μία δύσκολη κατάσταση. Μία

καλή γνώμη είναι πάντα ευπρόσδεκτη, ιδιαίτερα όταν έρχεται από κάποιον

που γνωρίζει και έχει πείρα.

Αυτό έκανα κι εγώ όταν μπήκα σε καθεστώς χηρείας. Κατάλαβα ότι έχω

σοβαρό πρόβλημα, το οποίο και δεν μπορώ να διαχειριστώ μόνη μου και

ζήτησα ψυχολογική στήριξη. Δεν είναι κακό αυτό. Δε σημαίνει ότι έσβησες

από τον χάρτη του κανονικού ανθρώπου. Ζητάμε βοήθεια για τις δουλειές του

σπιτιού πολύ συχνά, γιατί όχι της ψυχής; Και αυτήν την βοήθεια μπορούμε να

την πάρουμε με διάφορους τρόπους, όπως με ψυχολόγους, με καρδιακούς

φίλους και οικογενειακά μέλη, με ένα άρθρο ή ένα βιβλίο που θα

διαβάσουμε.

Αγόρασα το βιβλίο του συγγραφέα με τίτλο «Νοο|τροπία, ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ

ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ». Καθώς θα το διαβάσω θα σας μεταφέρω κάτι σημαντικό και

χρήσιμο που θα σας βοηθήσει. Θα περιμένω με χαρά και το άρθρο που θα

μας αφιερώσει.

Στο μεταξύ συνεχίζουμε όσο πιο κανονικά μπορούμε, βάζοντας μία έστω και

απλή τάξη στη ζωή μας!!!


Σας παραθέτω ένα βίντεο για να γνωρίσετε τον συγγραφέα και να δείτε τη δουλειά του.



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οκτώβριος 2025

 Πίσω στη θέση μας φίλες μου, γιατί πέρασε το καλοκαίρι, όπως περνάνε όλα σε αυτή τη ζωή. Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάλαβα πότε πέρασε. Δεν έκανα και τίποτε σημαντικό πέρα από το να απολαύσω το μπαλκόνι μου που το κρύβουν δέντρα και μου αρέσει πάρα πολύ. Κάθε απόγευμα αργά έβγαινα έξω με το βιβλίο ή το laptop για να διαβάσω ή να ακούσω μουσική. Το μόνο διαφορετικό που έκανα είναι να ετοιμάσω το σπίτι για τον χειμώνα. Η ζέστη μου φάνηκε αφόρητη για κάποιο λόγο και έβγαινα μόνο για γυμναστήριο και σημαντικές δουλειές. Παρόλα αυτά το απόλαυσα με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Δεν ένιωσα την ανάγκη να ακολουθήσω το καλοκαιρινό πρωτόκολλο ούτε και κάποιο σχέδιο. Αυτό με βοήθησε να νιώσω την ελευθερία που έχω ανάγκη για μένα σε αυτό το σημείο της ζωής μου. Όλα καλά λοιπόν!! Εύχομαι και εσείς να περάσατε το καλοκαίρι σας όπως το θέλατε γιατί αυτό έχει σημασία. Τι θέλουμε για τον εαυτό μας και τι επιδιώκουμε για εμάς και τα παιδιά μας; Κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται με τον δικό της ρυθμό, με τα διά...

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη