Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χήρες στην Παλαιστίνη


Νένα Μεϊμάρη

Σάββατο 10 Οκτωβρίου, 2023


 Με τις διάφορες φωτογραφίες και σκηνικά που παρακολουθώ στην τηλεόραση, σε σχέση με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, σκέφτομαι τις χήρες που ολοένα και περισσεύουν και στις δύο πλευρές.

 Πρόσφατα διάβασα ένα άρθρο που γράφτηκε το 2014 για την κατάσταση την οποία ζουν οι χήρες στην Παλαιστίνη. Η συγκεκριμένη γυναίκα, στην οποίαν αναφερόμαστε, είναι νεαρή με ένα παιδάκι ενός έτους. Με το που έχασε τον άντρα της, η οικογένειά του της υπέδειξε δύο επιλογές. Να παντρευτεί τον αδερφό του, ώστε να έχει σιγουριά και προστασία ή να αφήσει το παιδί της με την οικογένεια του άντρα της και να επιστρέψει στη δική της. Ο αδερφός του συζύγου είναι 20 χρόνια μεγαλύτερος από τη νεαρή χήρα και το παιδί της δεν θέλει να το αφήσει σε άλλους. Τι να κάνει η γυναίκα; Προσωπικά δεν μπορώ να της υποδείξω τίποτα, έχω παγώσει μπροστά στις επιλογές της. Η κυβέρνηση της δίνει 240 δολάρια τον μήνα αλλά τα χρήματα αυτά θα τα πάρει ο νέος σύζυγος. Μετά μπορεί και να της δώσει διαζύγιο.

 Όχι, δεν μπορώ καν να φανταστώ την κατάσταση αυτής της γυναίκας, ούτε γνωρίζω τι απόφαση πήρε και τι απέγινε. Θεωρώ ότι η ζωή είναι πολύ σκληρή και άδικη γι’ αυτήν. Θα ήθελα να τη βοηθήσω αλλά δεν μπορώ. Της εύχομαι μονάχα να συμβεί κάτι καλό στη ζωή της και να πάρει τη σωστή απόφαση.

 Μετά θα σκεφτώ τη δική μου κατάσταση, ως χήρα εδώ, σήμερα και στη χώρα που βρίσκομαι και θα δω πώς μπορώ να βοηθήσω να καλυτερεύσει η δική μας κατάσταση. Αν δεν υποστηρίξουμε εμείς τις φίλες μας, ποιος θα το κάνει; Με όσα μέσα διαθέτουμε, με ό,τι «βραχιόλια» φοράμε στο χέρι μας και με όσες δυνάμεις μας έχουν μείνει, θα στηρίξουμε τις χήρες που γνωρίζουμε. Και θα θεωρηθούμε τυχερές που δεν χρειάζεται να πάρουμε τόσο σκληρές αποφάσεις!!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί φωτογραφίζω;

“Η φωτογραφία είναι μια αδύναμη φωνή, αλλά μερικές φορές μπορεί να προσκαλέσει τις αισθήσεις μας  προς τη συνείδηση, να προκαλέσει συναισθήματα τόσο δυνατά ώστε να λειτουργούν ως καταλύτες της σκέψης”. W.E. Smith 1977 Θεωρούμε ότι η φωτογραφία εφευρέθηκε για να αποτυπώσει, να ερμηνεύσει, ή να αποδείξει κάτι σχετικά με την πραγματικότητα, κατά το “αυτό υπήρξε” του Roland Barthes. Οι έννοιες, όμως, που στηρίζουν τη φωτογραφία δε σχετίζονται μόνο με την πραγματικότητα. Αφορούν και το νόημα, το βλέμμα, την επιθυμία, το θάνατο, τον χρόνο, τη μνήμη, το λόγο. Η τέχνη της φωτογραφίας δεν περιορίζεται στο να αποτελεί απλή συλλογή πληροφοριών σε εικόνες, αλλά στην πραγματικότητα μας αποκαλύπτει την οπτική γωνία του παρατηρητή, άρα του ατόμου που φωτογραφίζει. Είναι μια γλώσσα, ένας κώδικας επικοινωνίας των συναισθημάτων, των διαθέσεων, των σκέψεων. Ένας τρόπος να γνωρίσεις τον κόσμο, τόσο τον εξωτερικό, όσο κυρίως τον εσωτερικό. Η φωτογραφία κρύβει λοιπόν ένα αμέτρητο δυναμικό όχι μόνο ως ερ...

Ποτέ δεν είναι αργά!!!

  «Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις αυτό που θα μπορούσες να είσαι» του George Eliot «Ποτέ δεν είναι αργά – στα μυθιστορήματα η στη ζωή – να αναθεωρήσουμε» της Nancy Thayer «Είμαστε οι πρωταγωνίστριες της δικής μας ιστορίας» της Mary McCarthy «Μην ψάχνεις έξω από τον εαυτό σου. Οι ουρανοί βρίσκονται μέσα σου» της Mary Lou Cook «Λίγο από ότι σου κάνει κέφι, σου κάνει καλό» της Marie Lloyd Νένα Μεϊμάρη

Ο ρατσισμός καλά κρατεί!!!

Νένα Μεϊμάρη «Πήγαινε κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε κανένα», ακούσαμε πρόσφατα από εκεί που δεν θα έπρεπε να το ακούγαμε αυτό. Ωστόσο είναι κάτι που το ακούμε συχνά εμείς οι γυναίκες και όταν έρχεται και σε εμάς τις χήρες τότε ακούγεται ακόμα πιο έντονα. Η νοοτροπία της κοινωνίας παίρνει για δεδομένο ότι είμαστε χωρίς παιδιά άρα καημένες, για λύπηση και με μοναχικά γεράματα. Ίσως φταίμε και εμείς οι ίδιες γιατί δεν κάναμε τις απαραίτητες θυσίες να μείνουμε στο κρεβάτι για μήνες, να χάσουμε την προσωπική μας ζωή για λίγο και να αφήσουμε τα χόμπι μας στην άκρη, συνεχίζει η νοοτροπία. Κάποια από αυτά τα δέχτηκα και εγώ προσωπικά αλλά φυσικά και δεν τα αγκάλιασα. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι που μία γυναίκα και μία χήρα δεν έχει παιδιά. Γιατί όμως αυτό να γίνει στίγμα στη ζωή μας δεν το κατάλαβα ποτέ. Η κοινωνία γαλουχείται με τις δικές της ιδέες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι με αντιπροσωπεύουν στο συγκεκριμένο σημείο. Προσωπικά εγώ ποτέ δεν ένιωσα ότι μου λείπει ένα παιδί όσο ζούσε ο άντρας μο...

Εθισμός στο πένθος!

Νένα Μεϊμάρη Με μεγάλο ενδιαφέρον αγόρασα το βιβλίο “Becoming Supernatural” του DR JOE DISPENZA, στα Ελληνικά. (Πώς συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν το ακατόρθωτο). Όπως λέει και ο Tony Robbins: «Ο Dr Joe Dispenza μας δείχνει πώς να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να ζήσουμε μια εξαιρετική ζωή». Δεν έχω τελειώσει ακόμα όλο το πόνημα αλλά από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου βρήκα την απάντηση που ψάχνω εδώ και 5 χρόνια στην ερώτηση: «Γιατί με το που ξυπνάω κάθε πρωί πηγαίνω στις ίδιες σκέψεις της απώλειας;». Γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω έστω και ένα πρωινό για τόσο καιρό και ας το έχω προσπαθήσει μερικές φορές. Ο Dr Dispenza μας εξηγεί ότι όταν έχουμε εθιστεί σε "κάτι", αυτό το κάτι μας δημιουργεί συναισθήματα τόσο έντονα που γινόμαστε ένα με αυτά και έτσι καθίσταται ως φυσική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια έχουμε εθιστεί σοβαρά σε αυτήν την κατάσταση και έτσι βρισκόμαστε σε επίπεδο επιβίωσης. Τώρα βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να σπάσουμε συνήθειες και να πετάξουμε τον όπο...