Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εκπληκτική έκθεση του Παναγιώτη Φτάρα για όσες λατρεύουν την τέχνη


 Η γκαλερί "Χρύσα" στην Κατερίνη υποδέχεται τον εικαστικό, καλλιτεχνικό φωτογράφο Παναγιώτη Φτάρα.

 Συνδιοργανωτές είναι ο Οργανισμός Πολιτισμού Ο.Π.Π.Α.Π. και οι Εκδόσεις Οξύνοια.
Εγκαινιάζει την έκθεση φωτογραφίας του, με θέμα: "Φωτογραφία και Ποίηση", την Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2023 στις 19:30, στην Αστική Σχολή Κατερίνης.
Την εκδήλωση συντονίζει η Ευτυχία Χρυσικού, ομιλήτρια θα είναι η Ζωή Κουτσουρά και ποιήματα λογοτεχνών θα απαγγελθούν από τη Μαρία Βούλγαρη.
Διάρκεια έκθεσης: 20 Σεπτεμβρίου - 01 Οκτωβρίου 2023.
Ώρες λειτουργίας: καθημερινά 18:00 - 21:30, Σαβ. / Κυρ. 11:00 -14:00, 18:00 – 21:30.
Σχεδιασμός αφίσας: Φτάρας Παναγιώτης.
Είσοδος ελεύθερη.

 Ο Παναγιώτης Φτάρας επιλέγει να εκθέσει σαρανταεπτά φωτογραφίες που εμπνεύστηκε από κείμενα λογοτεχνών.

 Λογοτέχνες: Ιωάννης Γαλάνης, Λίνα Γιαμούζη, Ειρήνη Γκόλτσιου, Τίνα Iωαννίδου, Γιώργος Κανείς, Αλέξης Καραβέργος, Θανάσης Καραμήτας, Βασίλης Καρκατσέλης, Θάνος Κόσυβας, Χρυσούλα Λουλοπούλου, Βασίλης Μόσχης, Θεοχάρης Μπικηρόπουλος, Θανάσης Μπίντας, Ελένη Μπλάτζα, Κώστας Μυστακίδης, Κωνσταντίνος Παλιάν, Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, Ευγένιος Παπαδόπουλος, Γιώτα Παπαδοπούλου, Έφη Πουλάκη-Παντερμαλή, Γιώτα Τσερτεκίδου, Γιώργος Χ. Χανδόλιας, Έλενα Χριστίδου, Dorothy Paszyńska-Karailia.

 Ο Παναγιώτης Φτάρας μελετά συνεχώς τον τρόπο λειτουργίας του φωτογραφικού ποιητικού λόγου. Γνωρίζει πως μια φωτογραφία συντίθεται από μίγμα ποσοστού επικοινωνίας και ποίησης. Μιας και οι αναλογίες μεταξύ τους, κατατάσσουν τη φωτογραφία είτε στον χώρο της καταγραφής είτε της τέχνης, καταφέρνει να ενσωματώσει όλα τα στοιχεία εκείνα, που συνιστούν τη μεταμόρφωσή της και γεννούν τη συγκίνηση και το δέος στις φωτογραφίες του.

 Ο Παναγιώτης Φτάρας, για περισσότερα από δώδεκα χρόνια, ασχολείται με την ασπρόμαυρη, κυρίως καλλιτεχνική φωτογραφία, δηλώνοντας δυναμικά την παρουσία του στον χώρο. Η εντατικοποίησή του την τελευταία πενταετία 2018-2023, τον έχει οδηγήσει σε εικαστικές λύσεις και πρακτικές γύρω από δομές περιβαλλοντικές, αστικές, ατμοσφαιρικές, με τη διάσταση της ανθρώπινης παρουσίας, που περνά ως οντότητα, ως έννοια μιας πραγματικότητας που διέρχεται φευγαλέα, κινηματογραφικά.

 Αναζητά μέσα στο φυσικό και αστικό περιβάλλον αναδιαμορφώσεις της εικόνας, αποφεύγοντας τη στατική της ακινησία. Διαφεύγει έντεχνα από την οπτική φυσικότητα της απεικόνισης και δίνει έμφαση στην ψευδαίσθηση της κίνησης, της περιδίνησης, της διάθλασης, της φασματοποίησης, καταλήγοντας σε εκδοχές, όπου το ορατό, το πραγματικό και το απτό, οδηγείται στα όρια του υπερβατικού και εξαϋλωμένου. Με τον τρόπο αυτό, αναζητά την αισθητική διαμόρφωση λήψεων φευγαλέων και ανασυντάσσει τα στοιχεία τους, βασισμένος στις προσωπικές του επιδιώξεις, αξίες και εμπειρίες.

 Με αυτή τη μεθοδολογία καθορίζει και εδραιώνει την ταυτότητα ενός πεδίου, όπου δεν αποσαφηνίζεται το συγκεκριμένο, παρά η ιδιομορφική διάχυση αγαθών του φυσικού περιβάλλοντος, αλλά και κατασκευαστικών δημιουργημάτων της ανθρώπινης δεξιότητας. Έτσι, ξεπερνώντας τα όρια που σηματοδοτούν τον χώρο και τον χρόνο, αποθανατίζει την αίσθηση που αποφέρει, που γεννά το φευγαλέο πέρασμα όσων το μάτι συναντά. Συλλαμβάνει φόρμες μιας πληροφόρησης, όπου ευνοούνται,θα λέγαμε, θεμελιώδεις γενετήσιες μαρτυρίες. Μαρτυρίες που συνάδουν με τις αναζητήσεις του ιδίου σε νέες εικονοκλαστικές ερμηνείες, επιτρέποντας επικοινωνιακή δίοδο του ορατού με τον αόρατο κόσμο, αποκαλύπτοντας έντεχνα το φασματικό είδωλο της ενόρασης.

 Αναντίρρητα σήμερα, οι αναπαραστατικές προκλήσεις που προβάλλει η τέχνη της φωτογραφίας, επιτρέπουν και προτρέπουν σε μεταβάσεις από το αισθητό στο μεταφυσικό, σε παραδοξότητες που επικαλούνται μια εσωτερική διεργασία, μια εσωτερική έκρηξη ενόρασης, όπως συμβαίνει με τις δημιουργίες του Παναγιώτη Φτάρα. Όπου τα δέντρα, η θάλασσα, ο ουρανός, τα βράχια, οι αναβαθμοί, η ύπαιθρος και η πόλη με τους ανθρώπους της, ως ανώνυμο πλήθος, γίνονται εστίες περιδίνησης, περάσματα ανάλυσης και προσχηματικών προσεγγίσεων σε χώρους οικείους, σε ώρες και συνθήκες που δημιουργούν προϋποθέσεις λήψεων, αιχμαλωτίζοντας εκφραστικές παραδοξότητες.

Έλλη Κοκκίνη Καπλάνη
Ιστορικός-Κριτικός Τέχνης

 Ο Παναγιώτης Φτάρας γεννήθηκε το 1976 στη Νυρεμβέργη Γερμανίας. Κατάγεται από τη Γανόχωρα Πιερίας. Από το 2006 ζει και εργάζεται στην Κατερίνη. Σπούδασε «Γραφιστική» στο Τ.Ε.Ε. Θεσσαλονίκης, στην ειδικότητα «Γραφικών τεχνών του Τομέα καλλιτεχνικών εφαρμογών», καθώς και στο I.E.K. Κατερίνης, στην ειδικότητα «Σχεδιαστής μέσω ηλεκτρονικών συστημάτων». Εργάστηκε από το 2006 έως το 2017 στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Πιερίας ως γραφίστας, σχεδιαστής και φωτογράφος, καθώς και στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Ημαθίας, το διάστημα 2020-2021. Φωτογραφίζει περίπου δώδεκα χρόνια, δημιουργώντας κυρίως ασπρόμαυρες εικόνες.

 Από το 2015 είναι μέλος του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βορείου Ελλάδος. Του έχει απονεμηθεί το 1ο βραβείο φωτογραφίας, στον 5ο πανελλήνιο διαγωνισμό Εικαστικών υπό τον τίτλο “Παράλληλοι δρόμοι”. Από την ίδια χρονιά είναι μέλος του Συλλόγου Εικαστικών Καλλιτεχνών Πιερίας όπου διδάσκει την τέχνη της φωτογραφίας. Το 2016 ίδρυσε την Φωτογραφική Ομάδα Κατερίνης στο Σύλλογο Εικαστικών Καλλιτεχνών Πιερίας. Από το 2017 είναι μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Το καλοκαίρι 2018 φωτογράφισε ως επίσημος φωτογράφος, το Φεστιβάλ Ολύμπου. Μέλος της Εστίας Πιερίδων Μουσών Κατερίνης από το 2019. Το 2021 ιδρύει τον εκδοτικό οίκο «οξύνοια» στην Κατερίνη. Το 2022 εκλέγεται Πρόεδρος του Συλλόγου Εικαστικών Καλλιτεχνών Πιερίας. Είναι παντρεμένος και έχει δύο γιους.

 Έχει παρουσιάσει τα έργα του σε τρεις ατομικές καθώς και σε περισσότερες από τριάντα ομαδικές εκθέσεις στην Κατερίνη, στη Θεσσαλονίκη και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Έργα του - συμμετοχές

«Υπέρηχοι»
Ειρήνη Γκόλτσιου
(2017), εκδόσεις Εντευκτήριο.
ποίηση
«Χωροχρόνος 2013-2018»
(2018), εκδόσεις Όστρια.
φωτογραφία-ποίηση
«50 Σύγχρονοι Έλληνες εικαστικοί δημιουργοί»
(2018), εκδόσεις Όστρια.
«Της ψυχής το Ηχόχρωμα»
Έλενα Χριστίδου
(2019), εκδόσεις Ελκυστής.
ποίηση
«Αντανακλάσεις»
Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη
(2019), αυτοέκδοση.
ποίηση-φωτογραφία
«Λεύκωμα Πιεριέων Εικαστικών»
(2019), εκδόσεις Όστρια.
«Πειραγμένα Χειρόγραφα»
Γιώτα Παπαδοπούλου
(2020), εκδόσεις Όστρια.
ποίηση
«Ημερολόγιο Κατερίνης 2022»
(2022), εκδόσεις Οξύνοια.
«Ημερολόγιο Κατερίνης 2023, “Ιεροί Ναοί”»
(2023), εκδόσεις Οξύνοια.




Νένα Μειμάρη

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί φωτογραφίζω;

“Η φωτογραφία είναι μια αδύναμη φωνή, αλλά μερικές φορές μπορεί να προσκαλέσει τις αισθήσεις μας  προς τη συνείδηση, να προκαλέσει συναισθήματα τόσο δυνατά ώστε να λειτουργούν ως καταλύτες της σκέψης”. W.E. Smith 1977 Θεωρούμε ότι η φωτογραφία εφευρέθηκε για να αποτυπώσει, να ερμηνεύσει, ή να αποδείξει κάτι σχετικά με την πραγματικότητα, κατά το “αυτό υπήρξε” του Roland Barthes. Οι έννοιες, όμως, που στηρίζουν τη φωτογραφία δε σχετίζονται μόνο με την πραγματικότητα. Αφορούν και το νόημα, το βλέμμα, την επιθυμία, το θάνατο, τον χρόνο, τη μνήμη, το λόγο. Η τέχνη της φωτογραφίας δεν περιορίζεται στο να αποτελεί απλή συλλογή πληροφοριών σε εικόνες, αλλά στην πραγματικότητα μας αποκαλύπτει την οπτική γωνία του παρατηρητή, άρα του ατόμου που φωτογραφίζει. Είναι μια γλώσσα, ένας κώδικας επικοινωνίας των συναισθημάτων, των διαθέσεων, των σκέψεων. Ένας τρόπος να γνωρίσεις τον κόσμο, τόσο τον εξωτερικό, όσο κυρίως τον εσωτερικό. Η φωτογραφία κρύβει λοιπόν ένα αμέτρητο δυναμικό όχι μόνο ως ερ...

Ποτέ δεν είναι αργά!!!

  «Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις αυτό που θα μπορούσες να είσαι» του George Eliot «Ποτέ δεν είναι αργά – στα μυθιστορήματα η στη ζωή – να αναθεωρήσουμε» της Nancy Thayer «Είμαστε οι πρωταγωνίστριες της δικής μας ιστορίας» της Mary McCarthy «Μην ψάχνεις έξω από τον εαυτό σου. Οι ουρανοί βρίσκονται μέσα σου» της Mary Lou Cook «Λίγο από ότι σου κάνει κέφι, σου κάνει καλό» της Marie Lloyd Νένα Μεϊμάρη

Ο ρατσισμός καλά κρατεί!!!

Νένα Μεϊμάρη «Πήγαινε κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε κανένα», ακούσαμε πρόσφατα από εκεί που δεν θα έπρεπε να το ακούγαμε αυτό. Ωστόσο είναι κάτι που το ακούμε συχνά εμείς οι γυναίκες και όταν έρχεται και σε εμάς τις χήρες τότε ακούγεται ακόμα πιο έντονα. Η νοοτροπία της κοινωνίας παίρνει για δεδομένο ότι είμαστε χωρίς παιδιά άρα καημένες, για λύπηση και με μοναχικά γεράματα. Ίσως φταίμε και εμείς οι ίδιες γιατί δεν κάναμε τις απαραίτητες θυσίες να μείνουμε στο κρεβάτι για μήνες, να χάσουμε την προσωπική μας ζωή για λίγο και να αφήσουμε τα χόμπι μας στην άκρη, συνεχίζει η νοοτροπία. Κάποια από αυτά τα δέχτηκα και εγώ προσωπικά αλλά φυσικά και δεν τα αγκάλιασα. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι που μία γυναίκα και μία χήρα δεν έχει παιδιά. Γιατί όμως αυτό να γίνει στίγμα στη ζωή μας δεν το κατάλαβα ποτέ. Η κοινωνία γαλουχείται με τις δικές της ιδέες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι με αντιπροσωπεύουν στο συγκεκριμένο σημείο. Προσωπικά εγώ ποτέ δεν ένιωσα ότι μου λείπει ένα παιδί όσο ζούσε ο άντρας μο...

Εθισμός στο πένθος!

Νένα Μεϊμάρη Με μεγάλο ενδιαφέρον αγόρασα το βιβλίο “Becoming Supernatural” του DR JOE DISPENZA, στα Ελληνικά. (Πώς συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν το ακατόρθωτο). Όπως λέει και ο Tony Robbins: «Ο Dr Joe Dispenza μας δείχνει πώς να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να ζήσουμε μια εξαιρετική ζωή». Δεν έχω τελειώσει ακόμα όλο το πόνημα αλλά από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου βρήκα την απάντηση που ψάχνω εδώ και 5 χρόνια στην ερώτηση: «Γιατί με το που ξυπνάω κάθε πρωί πηγαίνω στις ίδιες σκέψεις της απώλειας;». Γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω έστω και ένα πρωινό για τόσο καιρό και ας το έχω προσπαθήσει μερικές φορές. Ο Dr Dispenza μας εξηγεί ότι όταν έχουμε εθιστεί σε "κάτι", αυτό το κάτι μας δημιουργεί συναισθήματα τόσο έντονα που γινόμαστε ένα με αυτά και έτσι καθίσταται ως φυσική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια έχουμε εθιστεί σοβαρά σε αυτήν την κατάσταση και έτσι βρισκόμαστε σε επίπεδο επιβίωσης. Τώρα βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να σπάσουμε συνήθειες και να πετάξουμε τον όπο...