Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εκπληκτική έκθεση του Παναγιώτη Φτάρα για όσες λατρεύουν την τέχνη


 Η γκαλερί "Χρύσα" στην Κατερίνη υποδέχεται τον εικαστικό, καλλιτεχνικό φωτογράφο Παναγιώτη Φτάρα.

 Συνδιοργανωτές είναι ο Οργανισμός Πολιτισμού Ο.Π.Π.Α.Π. και οι Εκδόσεις Οξύνοια.
Εγκαινιάζει την έκθεση φωτογραφίας του, με θέμα: "Φωτογραφία και Ποίηση", την Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2023 στις 19:30, στην Αστική Σχολή Κατερίνης.
Την εκδήλωση συντονίζει η Ευτυχία Χρυσικού, ομιλήτρια θα είναι η Ζωή Κουτσουρά και ποιήματα λογοτεχνών θα απαγγελθούν από τη Μαρία Βούλγαρη.
Διάρκεια έκθεσης: 20 Σεπτεμβρίου - 01 Οκτωβρίου 2023.
Ώρες λειτουργίας: καθημερινά 18:00 - 21:30, Σαβ. / Κυρ. 11:00 -14:00, 18:00 – 21:30.
Σχεδιασμός αφίσας: Φτάρας Παναγιώτης.
Είσοδος ελεύθερη.

 Ο Παναγιώτης Φτάρας επιλέγει να εκθέσει σαρανταεπτά φωτογραφίες που εμπνεύστηκε από κείμενα λογοτεχνών.

 Λογοτέχνες: Ιωάννης Γαλάνης, Λίνα Γιαμούζη, Ειρήνη Γκόλτσιου, Τίνα Iωαννίδου, Γιώργος Κανείς, Αλέξης Καραβέργος, Θανάσης Καραμήτας, Βασίλης Καρκατσέλης, Θάνος Κόσυβας, Χρυσούλα Λουλοπούλου, Βασίλης Μόσχης, Θεοχάρης Μπικηρόπουλος, Θανάσης Μπίντας, Ελένη Μπλάτζα, Κώστας Μυστακίδης, Κωνσταντίνος Παλιάν, Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, Ευγένιος Παπαδόπουλος, Γιώτα Παπαδοπούλου, Έφη Πουλάκη-Παντερμαλή, Γιώτα Τσερτεκίδου, Γιώργος Χ. Χανδόλιας, Έλενα Χριστίδου, Dorothy Paszyńska-Karailia.

 Ο Παναγιώτης Φτάρας μελετά συνεχώς τον τρόπο λειτουργίας του φωτογραφικού ποιητικού λόγου. Γνωρίζει πως μια φωτογραφία συντίθεται από μίγμα ποσοστού επικοινωνίας και ποίησης. Μιας και οι αναλογίες μεταξύ τους, κατατάσσουν τη φωτογραφία είτε στον χώρο της καταγραφής είτε της τέχνης, καταφέρνει να ενσωματώσει όλα τα στοιχεία εκείνα, που συνιστούν τη μεταμόρφωσή της και γεννούν τη συγκίνηση και το δέος στις φωτογραφίες του.

 Ο Παναγιώτης Φτάρας, για περισσότερα από δώδεκα χρόνια, ασχολείται με την ασπρόμαυρη, κυρίως καλλιτεχνική φωτογραφία, δηλώνοντας δυναμικά την παρουσία του στον χώρο. Η εντατικοποίησή του την τελευταία πενταετία 2018-2023, τον έχει οδηγήσει σε εικαστικές λύσεις και πρακτικές γύρω από δομές περιβαλλοντικές, αστικές, ατμοσφαιρικές, με τη διάσταση της ανθρώπινης παρουσίας, που περνά ως οντότητα, ως έννοια μιας πραγματικότητας που διέρχεται φευγαλέα, κινηματογραφικά.

 Αναζητά μέσα στο φυσικό και αστικό περιβάλλον αναδιαμορφώσεις της εικόνας, αποφεύγοντας τη στατική της ακινησία. Διαφεύγει έντεχνα από την οπτική φυσικότητα της απεικόνισης και δίνει έμφαση στην ψευδαίσθηση της κίνησης, της περιδίνησης, της διάθλασης, της φασματοποίησης, καταλήγοντας σε εκδοχές, όπου το ορατό, το πραγματικό και το απτό, οδηγείται στα όρια του υπερβατικού και εξαϋλωμένου. Με τον τρόπο αυτό, αναζητά την αισθητική διαμόρφωση λήψεων φευγαλέων και ανασυντάσσει τα στοιχεία τους, βασισμένος στις προσωπικές του επιδιώξεις, αξίες και εμπειρίες.

 Με αυτή τη μεθοδολογία καθορίζει και εδραιώνει την ταυτότητα ενός πεδίου, όπου δεν αποσαφηνίζεται το συγκεκριμένο, παρά η ιδιομορφική διάχυση αγαθών του φυσικού περιβάλλοντος, αλλά και κατασκευαστικών δημιουργημάτων της ανθρώπινης δεξιότητας. Έτσι, ξεπερνώντας τα όρια που σηματοδοτούν τον χώρο και τον χρόνο, αποθανατίζει την αίσθηση που αποφέρει, που γεννά το φευγαλέο πέρασμα όσων το μάτι συναντά. Συλλαμβάνει φόρμες μιας πληροφόρησης, όπου ευνοούνται,θα λέγαμε, θεμελιώδεις γενετήσιες μαρτυρίες. Μαρτυρίες που συνάδουν με τις αναζητήσεις του ιδίου σε νέες εικονοκλαστικές ερμηνείες, επιτρέποντας επικοινωνιακή δίοδο του ορατού με τον αόρατο κόσμο, αποκαλύπτοντας έντεχνα το φασματικό είδωλο της ενόρασης.

 Αναντίρρητα σήμερα, οι αναπαραστατικές προκλήσεις που προβάλλει η τέχνη της φωτογραφίας, επιτρέπουν και προτρέπουν σε μεταβάσεις από το αισθητό στο μεταφυσικό, σε παραδοξότητες που επικαλούνται μια εσωτερική διεργασία, μια εσωτερική έκρηξη ενόρασης, όπως συμβαίνει με τις δημιουργίες του Παναγιώτη Φτάρα. Όπου τα δέντρα, η θάλασσα, ο ουρανός, τα βράχια, οι αναβαθμοί, η ύπαιθρος και η πόλη με τους ανθρώπους της, ως ανώνυμο πλήθος, γίνονται εστίες περιδίνησης, περάσματα ανάλυσης και προσχηματικών προσεγγίσεων σε χώρους οικείους, σε ώρες και συνθήκες που δημιουργούν προϋποθέσεις λήψεων, αιχμαλωτίζοντας εκφραστικές παραδοξότητες.

Έλλη Κοκκίνη Καπλάνη
Ιστορικός-Κριτικός Τέχνης

 Ο Παναγιώτης Φτάρας γεννήθηκε το 1976 στη Νυρεμβέργη Γερμανίας. Κατάγεται από τη Γανόχωρα Πιερίας. Από το 2006 ζει και εργάζεται στην Κατερίνη. Σπούδασε «Γραφιστική» στο Τ.Ε.Ε. Θεσσαλονίκης, στην ειδικότητα «Γραφικών τεχνών του Τομέα καλλιτεχνικών εφαρμογών», καθώς και στο I.E.K. Κατερίνης, στην ειδικότητα «Σχεδιαστής μέσω ηλεκτρονικών συστημάτων». Εργάστηκε από το 2006 έως το 2017 στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Πιερίας ως γραφίστας, σχεδιαστής και φωτογράφος, καθώς και στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Ημαθίας, το διάστημα 2020-2021. Φωτογραφίζει περίπου δώδεκα χρόνια, δημιουργώντας κυρίως ασπρόμαυρες εικόνες.

 Από το 2015 είναι μέλος του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βορείου Ελλάδος. Του έχει απονεμηθεί το 1ο βραβείο φωτογραφίας, στον 5ο πανελλήνιο διαγωνισμό Εικαστικών υπό τον τίτλο “Παράλληλοι δρόμοι”. Από την ίδια χρονιά είναι μέλος του Συλλόγου Εικαστικών Καλλιτεχνών Πιερίας όπου διδάσκει την τέχνη της φωτογραφίας. Το 2016 ίδρυσε την Φωτογραφική Ομάδα Κατερίνης στο Σύλλογο Εικαστικών Καλλιτεχνών Πιερίας. Από το 2017 είναι μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Το καλοκαίρι 2018 φωτογράφισε ως επίσημος φωτογράφος, το Φεστιβάλ Ολύμπου. Μέλος της Εστίας Πιερίδων Μουσών Κατερίνης από το 2019. Το 2021 ιδρύει τον εκδοτικό οίκο «οξύνοια» στην Κατερίνη. Το 2022 εκλέγεται Πρόεδρος του Συλλόγου Εικαστικών Καλλιτεχνών Πιερίας. Είναι παντρεμένος και έχει δύο γιους.

 Έχει παρουσιάσει τα έργα του σε τρεις ατομικές καθώς και σε περισσότερες από τριάντα ομαδικές εκθέσεις στην Κατερίνη, στη Θεσσαλονίκη και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Έργα του - συμμετοχές

«Υπέρηχοι»
Ειρήνη Γκόλτσιου
(2017), εκδόσεις Εντευκτήριο.
ποίηση
«Χωροχρόνος 2013-2018»
(2018), εκδόσεις Όστρια.
φωτογραφία-ποίηση
«50 Σύγχρονοι Έλληνες εικαστικοί δημιουργοί»
(2018), εκδόσεις Όστρια.
«Της ψυχής το Ηχόχρωμα»
Έλενα Χριστίδου
(2019), εκδόσεις Ελκυστής.
ποίηση
«Αντανακλάσεις»
Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη
(2019), αυτοέκδοση.
ποίηση-φωτογραφία
«Λεύκωμα Πιεριέων Εικαστικών»
(2019), εκδόσεις Όστρια.
«Πειραγμένα Χειρόγραφα»
Γιώτα Παπαδοπούλου
(2020), εκδόσεις Όστρια.
ποίηση
«Ημερολόγιο Κατερίνης 2022»
(2022), εκδόσεις Οξύνοια.
«Ημερολόγιο Κατερίνης 2023, “Ιεροί Ναοί”»
(2023), εκδόσεις Οξύνοια.




Νένα Μειμάρη

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Απώλεια με σκοπό

Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που ο Eric Garner σκοτώθηκε από αστυνομική βία. Εδώ και 4 χρόνια, με τον ίδιο τρόπο, έφυγε από τη ζωή και ο George Floyd. Για την οικογένεια όμως των δύο νεαρών παιδιών, η θλίψη παραμένει ζωντανή και φρέσκια. Μέλη της οικογένειας εξήγησαν πώς τα βγάζουν πέρα ψυχολογικά, τι κάνουν με τον πόνο τους και πώς διοχετεύουν την απέραντη θλίψη τους για τον χαμό των αγαπημένων τους παιδιών. «Αυτή η τραγική ημέρα με μετέφερε στο σκοτάδι και ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω όταν αυτό το κακό όνειρο έφτανε στο τέλος του. Αλλά αυτό δεν τελείωνε ποτέ και έπρεπε να μιλήσω στον εαυτό μου και να ρωτήσω: "τι θα κάνεις;". Αυτό που αποφάσισα να κάνω είναι να μετατρέψω το πένθος μου σε κίνηση και την απέραντη λύπη μου σε στρατηγική. Θα έβγαινα από το σπίτι μου και θα προσπαθούσα να αλλάξω τη νομοθεσία και να μιλήσω σε άτομα έτσι ώστε αυτή η τραγωδία να μην επαναληφθεί. Θέλω να κρατήσω το όνομα του γιού μου ζωντανό. Θέλω όλος ο κόσμος να γνωρίζει ποιoς ήταν ο γιός μο...

Να πούμε, γιατί να μην πούμε!!!

  Νένα Μεϊμάρη

Υγεία και Μεσογειακή δίαιτα Μεϊμάρη

The Harvard Gazette Μια σημαντική, μακροχρόνια έρευνα, η οποία μελέτησε περισσότερες από 25,000 Αμερικανίδες για 25 χρόνια, βρήκε πως η Μεσογειακή δίαιτα βοηθάει στον καρκίνο και στα καρδιακά νοσήματα. Η Μεσογειακή δίαιτα περιλαμβάνει φρούτα, λαχανικά, ξηρούς καρπούς, δημητριακά ολικής άλεσης, και σε μικρή ποσότητα ψάρια, πουλερικά, κρέας και όσπρια, ελαιόλαδο, αυγά και τυριά. Φίλες μου προσέχουμε τη διατροφή μας, λοιπόν, για καλύτερη υγεία!!! Νένα Μεϊμάρη 

Η Διαφήμιση του καφέ Λουμίδη

Νένα Μεϊμάρη Δεν ξέρω αν προσέχετε τις διαφημίσεις στην τηλεόραση αλλά εγώ τις προσέχω πολύ. Τελευταία μου έκανε εντύπωση η διαφήμιση του καφέ Λουμίδη. Πρώτον γιατί χρησιμοποιώ τον συγκεκριμένο καφέ, δεύτερον γιατί μου αρέσει η συσκευασία και το χρώμα της σακούλας και τρίτον γιατί μου θυμίζει τα χρόνια μου στην Αμερική. Στο σενάριο υπάρχει μία μεγάλη γυναίκα, περιποιημένη και καλόγουστη - θα έλεγα - αλλά μόνη. «Είμαι μόνη μου», λέει και εσύ παρατηρείς τη μοναξιά στο πρόσωπό της. Πώς παρατηρείται η μοναξιά; Από τα μάτια, θα έλεγα εγώ. Από το βλέμμα. Από τον τρόπο που αγγίζει τα αντικείμενα. Η μοναξιά δεν κρύβεται, δεν καμουφλάρεται, δεν ξεγελάει. Η ηλικιωμένη γυναίκα κάνει τα χατίρια της οικογένειας, της οποίας τα μέλη είναι πάντα βιαστικά και θέλουν μόνο κάτι από αυτήν, έως ότου οι εγγονές έρχονται να την επισκεφτούν, να καθίσουν μαζί της και να πιούν τον αγαπημένο καφέ, διπλό κιόλας αν δεν κάνω λάθος. «Όπου υπάρχει εκεί είμαστε και εμείς», λέει η διαφήμιση και κάθονται όλες χαρούμενες...