Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δεκαπενταύγουστος 2023! Νένα Μειμάρη

 

Είναι γιορτή σήμερα, της Παναγίας, η οποία φέρνει όλους τους τίτλους πίσω από το όνομά της. Οι εικόνες της είναι πολλές και ποικίλες, στολισμένες με όμορφα λουλούδια.

«Έμεινα ορφανή από μικρή και έπρεπε να έχω και εγώ μία μάνα να με προστατέυει, όπως όλα τα κορίτσια. Έτσι έκανα την Παναγία μάνα μου», είπε χρόνια πριν η νεαρή κοπέλα στο μπαρ και μου έδειξε την εικόνα της Παναγίας κρεμασμένη στον τοίχο.

Ο πόνος ζωγραφισμένος στο χαριτωμένο προσωπάκι της δεν κρυβόταν. Ο πόνος δεν κρύβεται έτσι κι αλλιώς. Μόλις βρει ευκαιρία ανεβαίνει από την καρδιά στο πρόσωπο και ιδιαίτερα στα μάτια και περιμένει μέχρι να ξεθυμάνει. Και εσύ, όποια και να είσαι, πιάνεις να το δουλέψεις αυτό το άχαρο συναίσθημα, να το πετάξεις από πάνω σου, να το παρακαλέσεις να σε αφήσει ήσυχη, για να πεις μια κουβέντα με τον άνθρωπο απέναντί σου.

Δεν ξέρω γιατί θυμήθηκα την κοπέλα στο μπαρ. Γιατί σε μία γιορτινή μέρα σαν και αυτή; Ίσως γιατί στις γιορτές, εμείς οι χήρες νιώθουμε πολλά και διάφορα, ένα από τα οποία είναι και ο γνωστός πόνος, που δεν μας αποχωρίζεται με τίποτα. Αυτό το παράπονο, ότι θα γιορτάσω πάλι χωρίς αυτόν, θα χαμογελάσω με μισό χαμόγελο, θα φάω με μισή καρδιά, θα παρατηρήσω με μισή ματιά. Θα αναρωτηθώ τι κάναμε την τελευταία γιορτή μαζί, πού φάγαμε, με ποιον είμασταν. Τι μου είπε και τι του είπα; Οι εικόνες όλο και ξεθωριάζουν καθώς περνάει ο καιρός.

«Χρόνια πολλά αγάπη μου», μου έλεγε κάθε τέτοια μέρα, γιατί το βαφτιστικό μου όνομα δεν είναι Νένα. Αυτό το θυμάμαι και θα το θυμάμαι μια ζωή. Κάποια πράγματα δεν ξεχνιούνται. «Ευχαριστώ, αλλά δεν βλέπω το δώρο μου»….

Σκέφτομαι τις άλλες χήρες σήμερα, αυτές που γνωρίζω και αυτές που δεν γνωρίζω αλλά ξέρω ότι υπάρχουν. Σε όλο τον κόσμο. Παντού. Πώς θα είναι η ημέρα τους; Γιορτάζουν ή δεν το έχουν καταφέρει ακόμα; Πονάει η ψυχή τους ή νιώθουν καλύτερα; Μαγείρεψαν για τα παιδιά τους; Σκέφτηκαν τον άντρα τους; Χαμογέλασαν;

Είμαι όρθια και περπατάω, σκέφτομαι. Κάνω και μικρά σχέδια για το μέλλον μου, έστω και μόνη. Του χρόνου θα είναι καλύτερα. Ναι, καλύτερα για όλες μας!!!!!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Απώλεια με σκοπό

Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που ο Eric Garner σκοτώθηκε από αστυνομική βία. Εδώ και 4 χρόνια, με τον ίδιο τρόπο, έφυγε από τη ζωή και ο George Floyd. Για την οικογένεια όμως των δύο νεαρών παιδιών, η θλίψη παραμένει ζωντανή και φρέσκια. Μέλη της οικογένειας εξήγησαν πώς τα βγάζουν πέρα ψυχολογικά, τι κάνουν με τον πόνο τους και πώς διοχετεύουν την απέραντη θλίψη τους για τον χαμό των αγαπημένων τους παιδιών. «Αυτή η τραγική ημέρα με μετέφερε στο σκοτάδι και ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω όταν αυτό το κακό όνειρο έφτανε στο τέλος του. Αλλά αυτό δεν τελείωνε ποτέ και έπρεπε να μιλήσω στον εαυτό μου και να ρωτήσω: "τι θα κάνεις;". Αυτό που αποφάσισα να κάνω είναι να μετατρέψω το πένθος μου σε κίνηση και την απέραντη λύπη μου σε στρατηγική. Θα έβγαινα από το σπίτι μου και θα προσπαθούσα να αλλάξω τη νομοθεσία και να μιλήσω σε άτομα έτσι ώστε αυτή η τραγωδία να μην επαναληφθεί. Θέλω να κρατήσω το όνομα του γιού μου ζωντανό. Θέλω όλος ο κόσμος να γνωρίζει ποιoς ήταν ο γιός μο...

Να πούμε, γιατί να μην πούμε!!!

  Νένα Μεϊμάρη

Υγεία και Μεσογειακή δίαιτα Μεϊμάρη

The Harvard Gazette Μια σημαντική, μακροχρόνια έρευνα, η οποία μελέτησε περισσότερες από 25,000 Αμερικανίδες για 25 χρόνια, βρήκε πως η Μεσογειακή δίαιτα βοηθάει στον καρκίνο και στα καρδιακά νοσήματα. Η Μεσογειακή δίαιτα περιλαμβάνει φρούτα, λαχανικά, ξηρούς καρπούς, δημητριακά ολικής άλεσης, και σε μικρή ποσότητα ψάρια, πουλερικά, κρέας και όσπρια, ελαιόλαδο, αυγά και τυριά. Φίλες μου προσέχουμε τη διατροφή μας, λοιπόν, για καλύτερη υγεία!!! Νένα Μεϊμάρη 

Η Διαφήμιση του καφέ Λουμίδη

Νένα Μεϊμάρη Δεν ξέρω αν προσέχετε τις διαφημίσεις στην τηλεόραση αλλά εγώ τις προσέχω πολύ. Τελευταία μου έκανε εντύπωση η διαφήμιση του καφέ Λουμίδη. Πρώτον γιατί χρησιμοποιώ τον συγκεκριμένο καφέ, δεύτερον γιατί μου αρέσει η συσκευασία και το χρώμα της σακούλας και τρίτον γιατί μου θυμίζει τα χρόνια μου στην Αμερική. Στο σενάριο υπάρχει μία μεγάλη γυναίκα, περιποιημένη και καλόγουστη - θα έλεγα - αλλά μόνη. «Είμαι μόνη μου», λέει και εσύ παρατηρείς τη μοναξιά στο πρόσωπό της. Πώς παρατηρείται η μοναξιά; Από τα μάτια, θα έλεγα εγώ. Από το βλέμμα. Από τον τρόπο που αγγίζει τα αντικείμενα. Η μοναξιά δεν κρύβεται, δεν καμουφλάρεται, δεν ξεγελάει. Η ηλικιωμένη γυναίκα κάνει τα χατίρια της οικογένειας, της οποίας τα μέλη είναι πάντα βιαστικά και θέλουν μόνο κάτι από αυτήν, έως ότου οι εγγονές έρχονται να την επισκεφτούν, να καθίσουν μαζί της και να πιούν τον αγαπημένο καφέ, διπλό κιόλας αν δεν κάνω λάθος. «Όπου υπάρχει εκεί είμαστε και εμείς», λέει η διαφήμιση και κάθονται όλες χαρούμενες...