Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δεκαπενταύγουστος 2023! Νένα Μειμάρη

 

Είναι γιορτή σήμερα, της Παναγίας, η οποία φέρνει όλους τους τίτλους πίσω από το όνομά της. Οι εικόνες της είναι πολλές και ποικίλες, στολισμένες με όμορφα λουλούδια.

«Έμεινα ορφανή από μικρή και έπρεπε να έχω και εγώ μία μάνα να με προστατέυει, όπως όλα τα κορίτσια. Έτσι έκανα την Παναγία μάνα μου», είπε χρόνια πριν η νεαρή κοπέλα στο μπαρ και μου έδειξε την εικόνα της Παναγίας κρεμασμένη στον τοίχο.

Ο πόνος ζωγραφισμένος στο χαριτωμένο προσωπάκι της δεν κρυβόταν. Ο πόνος δεν κρύβεται έτσι κι αλλιώς. Μόλις βρει ευκαιρία ανεβαίνει από την καρδιά στο πρόσωπο και ιδιαίτερα στα μάτια και περιμένει μέχρι να ξεθυμάνει. Και εσύ, όποια και να είσαι, πιάνεις να το δουλέψεις αυτό το άχαρο συναίσθημα, να το πετάξεις από πάνω σου, να το παρακαλέσεις να σε αφήσει ήσυχη, για να πεις μια κουβέντα με τον άνθρωπο απέναντί σου.

Δεν ξέρω γιατί θυμήθηκα την κοπέλα στο μπαρ. Γιατί σε μία γιορτινή μέρα σαν και αυτή; Ίσως γιατί στις γιορτές, εμείς οι χήρες νιώθουμε πολλά και διάφορα, ένα από τα οποία είναι και ο γνωστός πόνος, που δεν μας αποχωρίζεται με τίποτα. Αυτό το παράπονο, ότι θα γιορτάσω πάλι χωρίς αυτόν, θα χαμογελάσω με μισό χαμόγελο, θα φάω με μισή καρδιά, θα παρατηρήσω με μισή ματιά. Θα αναρωτηθώ τι κάναμε την τελευταία γιορτή μαζί, πού φάγαμε, με ποιον είμασταν. Τι μου είπε και τι του είπα; Οι εικόνες όλο και ξεθωριάζουν καθώς περνάει ο καιρός.

«Χρόνια πολλά αγάπη μου», μου έλεγε κάθε τέτοια μέρα, γιατί το βαφτιστικό μου όνομα δεν είναι Νένα. Αυτό το θυμάμαι και θα το θυμάμαι μια ζωή. Κάποια πράγματα δεν ξεχνιούνται. «Ευχαριστώ, αλλά δεν βλέπω το δώρο μου»….

Σκέφτομαι τις άλλες χήρες σήμερα, αυτές που γνωρίζω και αυτές που δεν γνωρίζω αλλά ξέρω ότι υπάρχουν. Σε όλο τον κόσμο. Παντού. Πώς θα είναι η ημέρα τους; Γιορτάζουν ή δεν το έχουν καταφέρει ακόμα; Πονάει η ψυχή τους ή νιώθουν καλύτερα; Μαγείρεψαν για τα παιδιά τους; Σκέφτηκαν τον άντρα τους; Χαμογέλασαν;

Είμαι όρθια και περπατάω, σκέφτομαι. Κάνω και μικρά σχέδια για το μέλλον μου, έστω και μόνη. Του χρόνου θα είναι καλύτερα. Ναι, καλύτερα για όλες μας!!!!!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οκτώβριος 2025

 Πίσω στη θέση μας φίλες μου, γιατί πέρασε το καλοκαίρι, όπως περνάνε όλα σε αυτή τη ζωή. Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάλαβα πότε πέρασε. Δεν έκανα και τίποτε σημαντικό πέρα από το να απολαύσω το μπαλκόνι μου που το κρύβουν δέντρα και μου αρέσει πάρα πολύ. Κάθε απόγευμα αργά έβγαινα έξω με το βιβλίο ή το laptop για να διαβάσω ή να ακούσω μουσική. Το μόνο διαφορετικό που έκανα είναι να ετοιμάσω το σπίτι για τον χειμώνα. Η ζέστη μου φάνηκε αφόρητη για κάποιο λόγο και έβγαινα μόνο για γυμναστήριο και σημαντικές δουλειές. Παρόλα αυτά το απόλαυσα με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Δεν ένιωσα την ανάγκη να ακολουθήσω το καλοκαιρινό πρωτόκολλο ούτε και κάποιο σχέδιο. Αυτό με βοήθησε να νιώσω την ελευθερία που έχω ανάγκη για μένα σε αυτό το σημείο της ζωής μου. Όλα καλά λοιπόν!! Εύχομαι και εσείς να περάσατε το καλοκαίρι σας όπως το θέλατε γιατί αυτό έχει σημασία. Τι θέλουμε για τον εαυτό μας και τι επιδιώκουμε για εμάς και τα παιδιά μας; Κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται με τον δικό της ρυθμό, με τα διά...

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη