Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δεκαπενταύγουστος 2023! Νένα Μειμάρη

 

Είναι γιορτή σήμερα, της Παναγίας, η οποία φέρνει όλους τους τίτλους πίσω από το όνομά της. Οι εικόνες της είναι πολλές και ποικίλες, στολισμένες με όμορφα λουλούδια.

«Έμεινα ορφανή από μικρή και έπρεπε να έχω και εγώ μία μάνα να με προστατέυει, όπως όλα τα κορίτσια. Έτσι έκανα την Παναγία μάνα μου», είπε χρόνια πριν η νεαρή κοπέλα στο μπαρ και μου έδειξε την εικόνα της Παναγίας κρεμασμένη στον τοίχο.

Ο πόνος ζωγραφισμένος στο χαριτωμένο προσωπάκι της δεν κρυβόταν. Ο πόνος δεν κρύβεται έτσι κι αλλιώς. Μόλις βρει ευκαιρία ανεβαίνει από την καρδιά στο πρόσωπο και ιδιαίτερα στα μάτια και περιμένει μέχρι να ξεθυμάνει. Και εσύ, όποια και να είσαι, πιάνεις να το δουλέψεις αυτό το άχαρο συναίσθημα, να το πετάξεις από πάνω σου, να το παρακαλέσεις να σε αφήσει ήσυχη, για να πεις μια κουβέντα με τον άνθρωπο απέναντί σου.

Δεν ξέρω γιατί θυμήθηκα την κοπέλα στο μπαρ. Γιατί σε μία γιορτινή μέρα σαν και αυτή; Ίσως γιατί στις γιορτές, εμείς οι χήρες νιώθουμε πολλά και διάφορα, ένα από τα οποία είναι και ο γνωστός πόνος, που δεν μας αποχωρίζεται με τίποτα. Αυτό το παράπονο, ότι θα γιορτάσω πάλι χωρίς αυτόν, θα χαμογελάσω με μισό χαμόγελο, θα φάω με μισή καρδιά, θα παρατηρήσω με μισή ματιά. Θα αναρωτηθώ τι κάναμε την τελευταία γιορτή μαζί, πού φάγαμε, με ποιον είμασταν. Τι μου είπε και τι του είπα; Οι εικόνες όλο και ξεθωριάζουν καθώς περνάει ο καιρός.

«Χρόνια πολλά αγάπη μου», μου έλεγε κάθε τέτοια μέρα, γιατί το βαφτιστικό μου όνομα δεν είναι Νένα. Αυτό το θυμάμαι και θα το θυμάμαι μια ζωή. Κάποια πράγματα δεν ξεχνιούνται. «Ευχαριστώ, αλλά δεν βλέπω το δώρο μου»….

Σκέφτομαι τις άλλες χήρες σήμερα, αυτές που γνωρίζω και αυτές που δεν γνωρίζω αλλά ξέρω ότι υπάρχουν. Σε όλο τον κόσμο. Παντού. Πώς θα είναι η ημέρα τους; Γιορτάζουν ή δεν το έχουν καταφέρει ακόμα; Πονάει η ψυχή τους ή νιώθουν καλύτερα; Μαγείρεψαν για τα παιδιά τους; Σκέφτηκαν τον άντρα τους; Χαμογέλασαν;

Είμαι όρθια και περπατάω, σκέφτομαι. Κάνω και μικρά σχέδια για το μέλλον μου, έστω και μόνη. Του χρόνου θα είναι καλύτερα. Ναι, καλύτερα για όλες μας!!!!!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η γυναικεία επιχειρηματικότητα στις φυλακές Κορυδαλλού

  Στις φυλακές   Κορυδαλλού  πραγματοποιούνται δράσεις και προγράμματα προκειμένου οι   γυναίκες  να έχουν μία   δεύτερη ευκαιρία   μετά την αποφυλάκιση. Η Μαρία Βυτινίδου, σχεδιάστρια μόδας – ιδρύτρια & διευθύνουσα Σύμβουλος του Athens Fashion Club Fashion, που συμμετέχει στην εκπαίδευση στο τομέα της επιχειρηματικότητας, των γυναικών που βρίσκονται στις φυλακές αναφέρει σχετικά: «Αισθάνομαι χαρά με τις λίγες δυνάμεις που έχω που συνεισφέρω. Είναι δύσκολο για αυτές τις γυναίκες να μπορούν να ονειρεύονται. Είπα θα βοηθήσω από τη δική μου πλευρά, να παρέχω επιχειρηματική εκπαίδευση και αυτό κάνουμε εδώ και αρκετούς μήνες. Μιλάμε για το στήσιμο μίας επιχείρησης που να μπορέσουν στη συνέχεια όχι απλά να έχουν ένα μεροκάματο, αλλά ένα επιχειρηματικό όραμα. Θέλω αυτές οι γυναίκες να έχουν ισότιμη ευκαιρία μετά την αποφυλάκισή τους». Η κ. Τριανταφύλλη Κωνσταντοπούλου, διευθύντρια των Γυναικείων Φυλακών Κορυδαλλού, ανέφερε στην εκπομπή «Μέρα με Χρώμα» της...

Νένα Μειμάρη - Εκλογές 2023

 Στις 3 Μαρτίου 2019 δημοσιεύθηκε ένα άρθρο μου, μεταφρασμένο από τα αγγλικά, με τίτλο «Η Ελλάδα χρειάζεται έναν σύγχρονο Μαντέλα». Εννέα μήνες αργότερα έχασα ξαφνικά τον σύζυγό μου και βρέθηκα χήρα. Αναγκάστηκα λοιπόν να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα, έχοντας τη νοοτροπία μιας μόνης γυναίκας που έπρεπε να αρχίσει μια καινούργια ζωή. Παράλληλα, εφόσον οι ανάγκες μου ήταν διαφορετικές, χρειάστηκε να δω τα πράγματα διαφορετικά.   Σε γενικές γραμμές η αναπόφευκτη μοναξιά μιας γυναίκας μόνης επιδρά ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο της ηγεσίας. Ως χήρα μια γυναίκα είναι περισσότερο ευάλωτη, πιο προσεκτική και επιθυμεί να έχει μπροστά της σοβαρούς ηγέτες, οι οποίοι θα είναι ικανοί να την υπερασπιστούν, αφού έχει χάσει το στήριγμά της. Θέλει να νιώθει τη σιγουριά, ότι οι ηγέτες κάνουν πραγματικά το καλύτερο για τους πολίτες και επιθυμεί να νιώσει την εμπιστοσύνη που αυτοί αποπνέουν. Επειδή ανήκω, ως χήρα, σε αυτή την ομάδα των γυναικών ταυτίζομαι απόλυτα ...
Nena Meimaris  

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη