Φεστιβάλ Πιάνου

Πριν λίγο καιρό βρέθηκα στο 10 ο Φεστιβάλ Πιάνου Θεσσαλονίκης, στην ενότητα «6 πιάνα 12 πιανίστες». Ήταν πολύ ενδιαφέρον. Έχουμε ακούσει κλασσική μουσική, παραδοσιακή, jazz, Έλληνες συνθέτες, παραδοσιακή και άλλα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον το άκουσμα των ήχων μόνο από τις χορδές του πιάνου, δηλαδή από την ουρά του. Ήχοι πρωτότυποι, διαφορετικοί, έντονοι, πρωτάκουστοι, λίγο σκανδαλώδεις, ιδιόρρυθμοι. Δεν τους είχα ακούσει ποτέ και ας βρέθηκα σε κονσέρτα πιάνου αρκετές φορές. Έμαθα λοιπόν ότι μπορείς να χρησιμοποιήσεις και τις χορδές από μόνες τους και να δημιουργήσεις μουσική. Χρειάζεται βέβαια φαντασία για να το κάνεις αυτό. Χρειάζεται επίσης να πειραματιστείς για να φτάσεις στο αποτέλεσμα που επιδιώκεις. Να βγεις από τα νερά σου φυσικά. Αυτό ακριβώς χρειάζεται να κάνουμε όλες. Να βγούμε από τα νερά μας για διαφορετικούς λόγους. Κι αφού ένα άψυχο πιάνο είναι ικανό να το κάνει, τι εμποδίζει εμάς, φίλες μου; Ρητορική είναι η ερώτησή μου γιατί την απάντηση την ξέρουμε όλες μας.

Σας αφιερώνω απόσπασμα από το ρεσιτάλ Piandaemonium (6 πιάνα 12 πιανίστες).

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αφήνω πίσω…

Νένα Μεϊμάρη 26/09/2024 Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα για μένα είναι να αφήσω πίσω αναμνήσεις, γεγονότα και κομμάτια της ζωής μου που αγάπησα και να κοιτάξω μπροστά ζώντας χωρίς αυτά. Δεν ξέρω γιατί μου είναι τόσο δύσκολο. Προσπάθησα να καταλάβω τι με εμποδίζει να το κάνω και διαπίστωσα ότι είναι ο φόβος. Ο φόβος μήπως τα ξεχάσω για πάντα, μήπως σβήσουν από την ανάμνησή μου, ίσως ενοχές που θα με ταλαιπωρήσουν για καιρό, ίσως είναι προσβολή στο πρόσωπο του άντρα μου. Ωστόσο το ξέρω καλά και το νιώθω έντονα ότι πρέπει να αφήσω κάποια πράγματα πίσω και να κοιτάξω με φρέσκες εικόνες μπροστά. Μερικοί θεωρούν αυτήν την πρακτική και κάτι σαν τέχνη. Όσο πιο πολύ την εφαρμόζεις, τόσο καλύτερη γίνεσαι σε αυτήν. Μπορεί. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν θέλουμε να ζούμε στο τώρα, να ελευθερώσουμε την συναισθηματική νοημοσύνη μας και να κάνουμε σημαντικά βήματα μπροστά, τότε πρέπει να επιτρέψουμε την παλιά μας ζωή, την οποία αγαπήσαμε με πάθος, να πάρει δεύτερη θέση και να ανοίξει ο τόπο...

Περισσότερα »

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία [της Νένας Μεϊμάρη]

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία Η Marzia και η Hajar Mohammadi, δύο εξαδέλφες, 16 χρονών, ήταν μεταξύ 53 άλλων μαθητών, οι οποίοι σκοτώθηκαν σε τρομοκρατικό επεισόδιο, στην Καμπούλ του Αφγανιστάν, τον περασμένο Οκτώβριο. Η φωτογραφία είναι της οικογένειας Mohammadi, από το aljazeera.com Τα άτυχα κορίτσια θάφτηκαν από τους γονείς τους, η μία δίπλα στην άλλη. Επειδή αγαπούσαν πολύ το διάβασμα, οι θλιμμένοι συγγενείς τους τοποθέτησαν μερικά από τα βιβλία των κοριτσιών επάνω στους τάφους, ως φόρο τιμής. Μία ημέρα μετά από τον χαμό των παιδιών τους, ο θείος τους ανακάλυψε το ημερολόγια της Marzia, όπου αναφερόταν στους τίτλους των βιβλίων που διάβασε, τα επόμενα βιβλία που ήθελε να αγοράσει καθώς και άλλα σχέδια που έκανε για την ζωή της. Τα κορίτσια είχαν έναν κοινό στόχο, να γνωρίσουν προσωπικά τον Βρετανό – Τούρκο συγγραφέα Elif Shafak. Ήθελαν επίσης να επισκεφτούν τον Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι και να γευτούν πίτσα στην Ιταλία. Ο θείος τους έβαλε στα social m...