Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα. Μία διαφορετική χήρα! [της Νένας Μεϊμάρη]

 Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα. Μία διαφορετική χήρα!


Την Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα την γνωρίζουμε όλοι, τουλάχιστον η δικιά μου

γενιά. Μας την ανέφεραν επανειλημμένα ως μεγάλη μορφή της Ελληνικής

Επανάστασης.


Αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει είναι ότι η Μπουμπουλίνα ήταν χήρα

όταν έτρεχε για την απελευθέρωση της Ελλάδας.


Γεννήθηκε στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης στις 11 Μαΐου του 1771. Στα

17 της παντρεύτηκε τον Σπετσιώτη πλοίαρχο Δημήτριο Γιάννουζα. Σε ηλικία 26

χρονών έμεινε χήρα με τρία παιδιά. Τέσσερα χρόνια μετά ξαναπαντρεύτηκε

με τον Σπετσιώτη καραβοκύρη Δημήτριο Μπούμπουλη και έγινε γνωστή ως

Μπουμπουλίνα. Μετά από 10 χρόνια, έμεινε χήρα για δεύτερη φορά, έχοντας

αποκτήσει άλλα τρία παιδιά.


Αξιοποίησε την περιουσία του άντρα της και έγινε μέτοχος σε διάφορα

σπετσιώτικα πλοία.


Με τα χρήματά της διέταξε τη ναυπήγηση του πλοίου «Αγαμέμνων», το

μεγαλύτερο πλοίο που πήρε μέρος στην Επανάσταση.


Διέθετε την περιουσία της για τη διατήρηση των πλοίων της και για τα

στρατεύματα στην ξηρά. Με δικές της δαπάνες ανεφοδίαζε τους

υπερασπιστές του Άργους. Η ίδια της πήρε μέρος στον αποκλεισμό της

Μονεμβασιάς και στην άλωση της Τρίπολης, όπου μπήκε πάνω σε ένα λευκό

άλογο και έσωσε τα χαρέμια του Χουρσίτ Πασά.


Κάπου εκεί η Μπουμπουλίνα συμπεθέριασε με τον Κολοκοτρώνη, με τον γάμο

της κόρης της με τον γιο του.


Ωστόσο οι κυβερνητικοί σκότωσαν τον γαμπρό της και της αφαίρεσαν το

κομμάτι γης που της είχαν δώσει για τις υπηρεσίες της στον Αγώνα.

Προσέξτε τώρα, φίλες μου, πώς η ιστορία έχει την τάση να επαναλαμβάνεται.

Μετά από τόσα που πρόσφερε η γυναίκα αυτή, τιμωρείται για τις πεποιθήσεις

της. Γιατί έχει την τόλμη να μην συμφωνεί με τις αρχές αλλά να είναι φιλική

προς την οικογένειά της, (τον συμπέθερό της, τον μεγάλο και τρανό Θεόδωρο

Κολοκοτρώνη).


By the way, αν δεν έχετε επισκεφτεί τη φυλακή του γενναίου αυτού

ανθρώπου, η οποία βρίσκεται στο Ναύπλιο, να την επισκεφτείτε. Θα σας

διδάξει ένα μεγάλο μάθημα ιστορίας.


Μετά από αυτή την τραγική εμπειρία, η πικραμένη Μπουμπουλίνα, μόνη και

με ό,τι της απέμεινε από την τεράστια περιουσία της, επέστρεψε στις Σπέτσες

και εγκαταστάθηκε στο σπίτι του άντρα της.


Εκεί υπήρξε μία λογομαχία μεταξύ της οικογενείας της και του άντρα που

έκλεψε την κόρη της. Κάποιος πυροβόλησε και χτύπησε το μέτωπο της

Μπουμπουλίνας, η οποία και έπεσε νεκρή. Δεν είναι σίγουρο αν ήταν

ατύχημα ή δολοφονία.


Οι απόγονοί της δώρισαν το πλοίο «Αγαμέμνων» στο νεοσύστατο κράτος. Το

αρχοντικό της είναι σήμερα μουσείο στις Σπέτσες.


Μετά τον θάνατό της έλαβε τον τίτλο του ναυάρχου από την Ρωσία, πράγμα

πρωτοφανές για μια γυναίκα.


Το 2018 με απόφαση του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, την τίμησε επιτέλους

και η πατρίδα της με διάφορους τίτλους.


Υπάρχει και βιογραφική ταινία που προβλήθηκε τον Νοέμβριο του 1959 με

την Ειρήνη Παπά να παίζει τον ρόλο της γενναίας αυτής χήρας.


Η ιστορία αυτή παρουσιάζει για 'μένα μεγάλο ενδιαφέρον.

Αρχικά γιατί μετά από δύο γάμους και 6 παιδιά, μένοντας χήρα, βρήκε νόημα

στην ζωή της και κατάφερε να τη συνεχίσει με πάθος. Δεν είναι και εύκολο.


Θα ήθελα πολύ να τη ρωτήσω τα εξής:

1. Τραντάχτηκε η ζωή σου όσο και η δική μου όταν έχασες τον άντρα σου;

2. Πώς βρήκες τη δύναμη να μπεις στον Αγώνα για την ελευθερία της

χώρας;

3. Πώς τα κατάφερες με 6 παιδιά; Ήταν δύσκολο;

4. Πότε έκλαιγες για τον άντρα σου, κυρά μου, με τόσο τρέξιμο που έκανες;

5. Ξεπέρασες ποτέ την πικρία σου για το άδικο φέρσιμο απέναντι σου;

6. Τι συμβουλή θα μου έδινες σήμερα ως πονεμένη χήρα; Τι θα μου έκανε

καλό;

7. Να μπω να βοηθήσω μία χώρα που έχει εμφανή ιστορία στο να αδικεί

τους ανθρώπους που την ωφελούν;


Εν κατακλείδι, εμείς οι χήρες, έχουμε ακόμη ένα καλό παράδειγμα μιας

γυναίκας με δυνατή προσωπικότητα, με σθένος και ταμπεραμέντο που αξίζει

την προσοχή μας. Βρίσκεται στο πρόσωπο της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας,

μιας χήρας διαφορετικής από τις άλλες.


ΥΓ. Ιστορικές πληροφορίες από την σειρά ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΕΛΛΗΝΙΚΗ

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.


- της Νένας Μεϊμάρη 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Απώλεια με σκοπό

Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που ο Eric Garner σκοτώθηκε από αστυνομική βία. Εδώ και 4 χρόνια, με τον ίδιο τρόπο, έφυγε από τη ζωή και ο George Floyd. Για την οικογένεια όμως των δύο νεαρών παιδιών, η θλίψη παραμένει ζωντανή και φρέσκια. Μέλη της οικογένειας εξήγησαν πώς τα βγάζουν πέρα ψυχολογικά, τι κάνουν με τον πόνο τους και πώς διοχετεύουν την απέραντη θλίψη τους για τον χαμό των αγαπημένων τους παιδιών. «Αυτή η τραγική ημέρα με μετέφερε στο σκοτάδι και ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω όταν αυτό το κακό όνειρο έφτανε στο τέλος του. Αλλά αυτό δεν τελείωνε ποτέ και έπρεπε να μιλήσω στον εαυτό μου και να ρωτήσω: "τι θα κάνεις;". Αυτό που αποφάσισα να κάνω είναι να μετατρέψω το πένθος μου σε κίνηση και την απέραντη λύπη μου σε στρατηγική. Θα έβγαινα από το σπίτι μου και θα προσπαθούσα να αλλάξω τη νομοθεσία και να μιλήσω σε άτομα έτσι ώστε αυτή η τραγωδία να μην επαναληφθεί. Θέλω να κρατήσω το όνομα του γιού μου ζωντανό. Θέλω όλος ο κόσμος να γνωρίζει ποιoς ήταν ο γιός μο...

Να πούμε, γιατί να μην πούμε!!!

  Νένα Μεϊμάρη

Υγεία και Μεσογειακή δίαιτα Μεϊμάρη

The Harvard Gazette Μια σημαντική, μακροχρόνια έρευνα, η οποία μελέτησε περισσότερες από 25,000 Αμερικανίδες για 25 χρόνια, βρήκε πως η Μεσογειακή δίαιτα βοηθάει στον καρκίνο και στα καρδιακά νοσήματα. Η Μεσογειακή δίαιτα περιλαμβάνει φρούτα, λαχανικά, ξηρούς καρπούς, δημητριακά ολικής άλεσης, και σε μικρή ποσότητα ψάρια, πουλερικά, κρέας και όσπρια, ελαιόλαδο, αυγά και τυριά. Φίλες μου προσέχουμε τη διατροφή μας, λοιπόν, για καλύτερη υγεία!!! Νένα Μεϊμάρη 

Η Διαφήμιση του καφέ Λουμίδη

Νένα Μεϊμάρη Δεν ξέρω αν προσέχετε τις διαφημίσεις στην τηλεόραση αλλά εγώ τις προσέχω πολύ. Τελευταία μου έκανε εντύπωση η διαφήμιση του καφέ Λουμίδη. Πρώτον γιατί χρησιμοποιώ τον συγκεκριμένο καφέ, δεύτερον γιατί μου αρέσει η συσκευασία και το χρώμα της σακούλας και τρίτον γιατί μου θυμίζει τα χρόνια μου στην Αμερική. Στο σενάριο υπάρχει μία μεγάλη γυναίκα, περιποιημένη και καλόγουστη - θα έλεγα - αλλά μόνη. «Είμαι μόνη μου», λέει και εσύ παρατηρείς τη μοναξιά στο πρόσωπό της. Πώς παρατηρείται η μοναξιά; Από τα μάτια, θα έλεγα εγώ. Από το βλέμμα. Από τον τρόπο που αγγίζει τα αντικείμενα. Η μοναξιά δεν κρύβεται, δεν καμουφλάρεται, δεν ξεγελάει. Η ηλικιωμένη γυναίκα κάνει τα χατίρια της οικογένειας, της οποίας τα μέλη είναι πάντα βιαστικά και θέλουν μόνο κάτι από αυτήν, έως ότου οι εγγονές έρχονται να την επισκεφτούν, να καθίσουν μαζί της και να πιούν τον αγαπημένο καφέ, διπλό κιόλας αν δεν κάνω λάθος. «Όπου υπάρχει εκεί είμαστε και εμείς», λέει η διαφήμιση και κάθονται όλες χαρούμενες...