«Η εμπειρία της θλίψης είναι πολύ δυνατή. Το ίδιο δυνατή είναι και η ικανότητά σου να βοηθήσεις τον εαυτό σου. Θρηνώντας προχωράς σε έναν ανανεωμένο τρόπο να ξαναβρείς νόημα στη ζωή σου», μας λέει ο Alan D. Wolfelt, Ph.D. από το Κέντρο Απώλειας.
Εγώ θα συμφωνήσω με τον ψυχολόγο αυτού του κέντρου. Η σχέση μας με τον άντρα της ζωής μας ήταν προσωπική, ιδιαίτερη και μοναδική. Η όλη εμπειρία ζωγραφίζει την εικόνα που ζήσαμε. Κανείς άλλος δεν έχει την ίδια εικόνα. Καμία άλλη θλίψη δεν μοιάζει με τη δική μας.
Δεν ξέρω αν το ζήσατε εσείς, αλλά εγώ έχω νιώσει μεγάλη δύναμη μέσα στην θλίψη μου. Άφησα αυτήν την δύναμη να κυλίσει στις φλέβες μου. Δεν έκανα προσπάθεια να την σταματήσω. Το άγγιγμά της με τράνταξε. Το αγκάλιασα για τα καλά. Δεν το φοβήθηκα. Θα τελειώσει, είπα, πού θα πάει; Είναι ζήτημα χρόνου. Τίποτα δεν κρατάει για πάντα.
Αυτή η διαδικασία μου έκανε καλό. Πώς θα μπορούσα να σας το εξηγήσω; Κάτι σαν μέσα από το κακό βγαίνει κάτι καλό. Όπως οι στάχτες που κάνουν καλό τον κήπο μου. Η δύναμη, λοιπόν, γίνεται πιο δυνατή μέσα σου.
Ξαφνικά αρχίζεις να κάνεις πράγματα που έχεις σταματήσει εδώ και καιρό. Σιγά-σιγά στην αρχή, περισσότερο μετά. Το δειλό χαμόγελο μετατρέπεται σε γέλιο. Θρηνώντας προχωράς στον καινούριο δρόμο που σου προγραμμάτισε η ζωή.
Μόνο δώσε χρόνο στον ταλαιπωρημένο σου εαυτό. Δεν έχει νόημα να βιαστείς. Μικρά και σταθερά βήματα στο άγνωστο. Με την ελπίδα ότι θα είναι καλύτερο.
- της Νένας Μεϊμάρη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου