Τώρα έχω φωνή, της Ελένης Ν. Ζαραμητροπούλου

 ΤΩΡΑ ΕΧΩ ΦΩΝΗ

Κόπηκαν οι φτερούγες μου, κόπηκε κι η φωνή μου,

σαν έχασα τον άντρα μου κι έμεινα μοναχή μου,

το στήριγμά μου έχασα, που ήταν η ζωή μου,

με πνίξαμε τα δάκρυα, πάει η δύναμη μου!

Στα πόδια μου πώς να σταθώ, δεν έχω το κουράγιο , 

στο άδειο σπίτι σέρνομαι, σαν έρημο ναυάγιο!

Και από πού να κρατηθώ και τώρα πώς να ζήσω,

όταν η σκέψη σταματά κι όλο γυρίζει πίσω,

στην γελαστή σου την μορφή, την τόσο αγαπημένη,

σ' ότι περάσαμε μαζί, το παρελθόν μας δένει!

Και του σπιτιού κάθε γωνιά, γεμάτη αναμνήσεις,

όνειρα και σχέδια, που σκόπευες , να ζήσεις!

Φωνή δεν έχω , πνίγομαι, μα πρέπει ν' ανασάνω,

βαθειά ανασαίνω και κοιτώ, στον ουρανό επάνω

κι ανάμεσα στα σύννεφα, διακρίνω την μορφή σου,

που μου φωνάζει θαρρετά: "Θά 'μαι

πάντα μαζί σου,

φύλακας- άγγελος γιά σε, δεν σε ξεχνώ, να ξέρεις,

είμαι καλά και δεν πονώ, γι' αυτό μην υποφέρεις"!

Κι αφού βαθειά ανάσανα, ξανάρθε  η φωνή μου,

αφήνω πίσω τους λυγμούς, φροντίζω η ζωή μου, 

στις αναμνήσεις τις καλές να είναι στηριγμένη,

δύναμη από κει ν' αντλώ, γιά ότι με περιμένει,

γιατί είν' ωραία η ζωή, κάθε πρωί ανατέλλει

ένας ήλιος ολόλαμπρος, χρυσές ακτίνες στέλνει,

μηνύματα αισιόδοξα, μες την ζωή την άδεια,

μου δίνει θάρρος, δύναμη και διώχνει τα σκοτάδια!!

Ελένη Ν. Ζαραμητροπούλου