Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μια ζωή με σκοπό! [της Νένας Μεϊμάρη]

Μια ζωή με σκοπό!


Υπάρχει ένα βιβλίο με τίτλο Μια ζωή με σκοπό. Μεταφρασμένο από την Αγγλική γλώσσα και γραμμένο από έναν αμερικανό ιεροκήρυκα, το βιβλίο εξετάζει το νόημα της ζωής μας, τον λόγο της ύπαρξής μας και βασίζεται στη θεωρία της δημιουργίας.

Με άλλα λόγια έχουμε δημιουργηθεί από τον Θεό για έναν σκοπό.




Το βιβλίο το διάβασα παλιά και το συζήτησα για πολλές εβδομάδες με μια ομάδα από άλλες γυναίκες. Μπορώ να πω ότι το απόλαυσα κιόλας, τότε που τα πράγματα στη ζωή μου πήγαιναν πολύ καλά.

Τι γίνεται, όμως, όταν έρθει η απόλυτη καταστροφή μέσα στο σπίτι σου; Όταν ένας κεραυνός κάψει όλη την ζωή σου και ξαφνικά και απότομα έχεις βρεθεί μέσα στα αποκαΐδια;

Από πού είναι καλό και έξυπνο να αρχίσεις;

Και ο σκοπός σου; Τι απέγινε ο σκοπός που σε συντηρούσε σε μία τροχιά που γνώριζες καλά;
Τι κάνεις όταν συνηδητοποιήσεις ότι δεν υπάρχει πλέον; Ποιος είναι ο καινούριος σου σκοπός μέσα στα νέα σου δεδομένα; Θέλεις να έχεις σκοπό ή τον θεωρείς «άχρηστο οδηγό» μετά από όσα πέρασες;

Ιδού η Ρόδος, λοιπόν!

Έχω διαβάσει επανειλημμένα ότι αυτοί που επέζησαν δραματικές καταστάσεις, όπως στρατόπεδα συγκέντρωσης, για παράδειγμα, επέζησαν γιατί πίεσαν τον εαυτό τους να βρει έναν σκοπό ο οποίος να συντηρεί το ελάχιστο έστω ενδιαφέρον τους να μείνουν ζωντανοί.

Το καταλαβαίνω. Την πέρασα και εγώ αυτήν την φάση που κράτησε για 'μένα περίπου τρία χρόνια. Όλον αυτόν τον καιρό  αναρωτιόμουν γιατί να υπάρχω, τι μπορώ να προσφέρω, ποιά είμαι, αν θέλω να συνεχίσω, πώς ορίζω την προσωπική μου ζωή και σε ποιο σύνολο θα προσκολληθώ;

Προσπαθούσα να βρω έναν σκοπό για να συνεχίσω.

Στην αρχή ήταν το μαγείρεμα που μου άρεσε να κάνω για την οικογένειά μου. Μετά ήταν το γράψιμο, το οποίο κατέληξε σε ένα βιβλίο, μετά στην αρθρογραφία και τέλος στο blog μου για τις χήρες γυναίκες.

Μετά σιγά σιγά έφερα πίσω στην ζωή μου το ενδιαφέρον για τον πολιτισμό, ο οποίος πάντα με ενδιέφερε και ακολουθούσα.Κάπως έτσι ανάγκασα τον εαυτό μου να σηκωθεί από το κρεβάτι τα πρωινά και να «πάρει εμπρός».

Δεν θα πω ότι τα έχω καταφέρει όπως θα ήθελα, αλλά αυτή είναι η αρχή και όπως γνωρίζουμε «Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός».

Φίλες μου, δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά, όπως οι έξω από το πρόβλημά μας θέλουν να μας παρουσιάσουν. Όταν για χρόνια πορεύεσαι με έναν τρόπο ζωής τον οποίον αγαπάς και ξαφνικά τον χάνεις, χρειάζεται καιρός να κάνεις το πολύτιμο και πάρα πολύ δύσκολο "reset" και να δημιουργήσεις μία νέα ζωή με εντελώς καινούριο σκοπό.

Εμείς οι γυναίκες είμαστε συναισθηματικά όντα, εμβαθύνουμε περισσότερο, νιώθουμε την αγάπη πιο έντονα, καταλαβαίνουμε τις σχέσεις σε τρισδιάστατη πραγματικότητα και έτσι όλο αυτό γίνεται πιο πολύπλοκο για εμάς.

Δεν είναι, όμως, ακατόρθωτο. Αν το αποφασίσουμε, θα ψάξουμε να βρούμε έναν σκοπό ο οποίος μας ταιριάζει και μας κάνει για το τώρα μας. Αν τινάξουμε την μαύρη άβυσσο που μας έχει περιτυλίξει, βάλουμε σε εφαρμογή το «ασφαλές δίκτυο» το οποίο υπάρχει στη διάθεσή μας, ζητήσουμε την αγάπη των κοντινών μας ανθρώπων, τότε σιγά σιγά θα βρούμε κάποιο νόημα να συνεχίσουμε. 

Γιατί η ζωή μας έχει ανάγκη από ένα σκοπό!

- Νένα Μεϊμάρη 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Απώλεια με σκοπό

Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που ο Eric Garner σκοτώθηκε από αστυνομική βία. Εδώ και 4 χρόνια, με τον ίδιο τρόπο, έφυγε από τη ζωή και ο George Floyd. Για την οικογένεια όμως των δύο νεαρών παιδιών, η θλίψη παραμένει ζωντανή και φρέσκια. Μέλη της οικογένειας εξήγησαν πώς τα βγάζουν πέρα ψυχολογικά, τι κάνουν με τον πόνο τους και πώς διοχετεύουν την απέραντη θλίψη τους για τον χαμό των αγαπημένων τους παιδιών. «Αυτή η τραγική ημέρα με μετέφερε στο σκοτάδι και ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω όταν αυτό το κακό όνειρο έφτανε στο τέλος του. Αλλά αυτό δεν τελείωνε ποτέ και έπρεπε να μιλήσω στον εαυτό μου και να ρωτήσω: "τι θα κάνεις;". Αυτό που αποφάσισα να κάνω είναι να μετατρέψω το πένθος μου σε κίνηση και την απέραντη λύπη μου σε στρατηγική. Θα έβγαινα από το σπίτι μου και θα προσπαθούσα να αλλάξω τη νομοθεσία και να μιλήσω σε άτομα έτσι ώστε αυτή η τραγωδία να μην επαναληφθεί. Θέλω να κρατήσω το όνομα του γιού μου ζωντανό. Θέλω όλος ο κόσμος να γνωρίζει ποιoς ήταν ο γιός μο...

Να πούμε, γιατί να μην πούμε!!!

  Νένα Μεϊμάρη
Η ζωή δεν είναι ξέχωρη από τον θάνατο. Απλά φαίνεται έτσι. Μια μέρα θα δεις την αδερφή σου ξανά. Από ένα κινηματογραφικό έργο Μετάφραση Νένα Μειμάρη

Η Διαφήμιση του καφέ Λουμίδη

Νένα Μεϊμάρη Δεν ξέρω αν προσέχετε τις διαφημίσεις στην τηλεόραση αλλά εγώ τις προσέχω πολύ. Τελευταία μου έκανε εντύπωση η διαφήμιση του καφέ Λουμίδη. Πρώτον γιατί χρησιμοποιώ τον συγκεκριμένο καφέ, δεύτερον γιατί μου αρέσει η συσκευασία και το χρώμα της σακούλας και τρίτον γιατί μου θυμίζει τα χρόνια μου στην Αμερική. Στο σενάριο υπάρχει μία μεγάλη γυναίκα, περιποιημένη και καλόγουστη - θα έλεγα - αλλά μόνη. «Είμαι μόνη μου», λέει και εσύ παρατηρείς τη μοναξιά στο πρόσωπό της. Πώς παρατηρείται η μοναξιά; Από τα μάτια, θα έλεγα εγώ. Από το βλέμμα. Από τον τρόπο που αγγίζει τα αντικείμενα. Η μοναξιά δεν κρύβεται, δεν καμουφλάρεται, δεν ξεγελάει. Η ηλικιωμένη γυναίκα κάνει τα χατίρια της οικογένειας, της οποίας τα μέλη είναι πάντα βιαστικά και θέλουν μόνο κάτι από αυτήν, έως ότου οι εγγονές έρχονται να την επισκεφτούν, να καθίσουν μαζί της και να πιούν τον αγαπημένο καφέ, διπλό κιόλας αν δεν κάνω λάθος. «Όπου υπάρχει εκεί είμαστε και εμείς», λέει η διαφήμιση και κάθονται όλες χαρούμενες...