Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κωπηλασία στη Βοστόνη [της Νένας Μεϊμάρη]

Κωπηλασία

Η Βικιπαίδεια λέει ότι η συστηματική άσκηση στην κωπηλασία αναπτύσσει το

μυϊκό σύστημα, δυναμώνει την καρδιά, τους πνεύμονες και το νευρικό

σύστημα.

Στην εικόνα βλέπουμε μια ομάδα από γυναίκες να κωπηλατούν στον ποταμό

Charles της Βοστόνης.

Είναι πολύ κοινό άθλημα στην περιοχή αυτή.

Προσωπικά το θαυμάζω γιατί μου φαίνεται ακατόρθωτο. Γνωρίζω, όμως, ότι

αυτή η ευχέρεια που παρατηρούμε στην ομάδα κατορθώνεται με τον χρόνο

και την συχνή εξάσκηση. Σίγουρα όχι από τις πρώτες ημέρες της προσπάθειας.

Ξεκινάει από την αγάπη τους για το συγκεκριμένο άθλημα και το προσωπικό

τους ενδιαφέρον να το γνωρίσουν από κοντά.

Χρειάζονται πολλές ώρες εξάσκησης, συνεργασίας μεταξύ τους, επιμονής και

υπομονής.

Σίγουρα έχουν βάλει στόχους που θέλουν να φτάσουν ως άθλημα και ως

αθλήτριες. Φαντάζομαι θα βγουν φυσιολογικά και οι ηγέτιδες της ομάδας, με

μερικές άλλες να ακολουθούν απλά γιατί αυτό τις εκφράζει.

Κάπως έτσι βαδίζουμε στη ζωή μας καθώς ασχολούμαστε με τους διάφορους

στόχους μας.

Ως χήρες γυναίκες, που εκ των πραγμάτων έχουμε πάρει την ζωή εξ ολοκλήρου

στα χέρια μας, βάζουμε όλες τις δυνάμεις μας να κωπηλατήσουμε σταθερά στην

καθημερινότητά μας, να πραγματοποιήσουμε τους δικούς μας στόχους και

σκοπούς.

Δεν είναι και τόσο εύκολο, όπως και το βλέπουμε στην όμορφη εικόνα.

Ας θυμηθούμε, όμως, ότι όσο περισσότερο ασκούμαστε, τόσο πιο εύκολα θα

κωπηλατούμε. Τόσο πιο γρήγορα θα φτάσουμε στον προορισμό μας. Ίσως και

κάποια στιγμή να μας φανεί η όλη διαδικασία ευκολότερη. Να την

απολαύσουμε κιόλας στο τέλος.

Αυτό που θα γίνει κάποια στιγμή είναι ότι θα υπάρχουν άτομα γύρω μας που

θα διακρίνουν την σκληρή προσπάθειά μας και πιθανόν να την θαυμάσουν

παρατηρώντας την. Όπως έκανα εγώ πολλές φορές πάνω από κάποια γέφυρα

του Charles River να παρατηρώ και να θαυμάζω τις αθλήτριες να κινούν τα

χέρια τους ρυθμικά, οργανωμένες και συγκεντρωμένες στις κινήσεις τους,

κάνοντας τη βάρκα να γλιστράει πάνω στα κρύα νερά του ποταμού.




Από τη σελίδα στο Facebook Boston Uncovered

- της Νένας Μεϊμάρη 


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 

Νένα Μειμάρη - Εκλογές 2023

 Στις 3 Μαρτίου 2019 δημοσιεύθηκε ένα άρθρο μου, μεταφρασμένο από τα αγγλικά, με τίτλο «Η Ελλάδα χρειάζεται έναν σύγχρονο Μαντέλα». Εννέα μήνες αργότερα έχασα ξαφνικά τον σύζυγό μου και βρέθηκα χήρα. Αναγκάστηκα λοιπόν να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα, έχοντας τη νοοτροπία μιας μόνης γυναίκας που έπρεπε να αρχίσει μια καινούργια ζωή. Παράλληλα, εφόσον οι ανάγκες μου ήταν διαφορετικές, χρειάστηκε να δω τα πράγματα διαφορετικά.   Σε γενικές γραμμές η αναπόφευκτη μοναξιά μιας γυναίκας μόνης επιδρά ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο της ηγεσίας. Ως χήρα μια γυναίκα είναι περισσότερο ευάλωτη, πιο προσεκτική και επιθυμεί να έχει μπροστά της σοβαρούς ηγέτες, οι οποίοι θα είναι ικανοί να την υπερασπιστούν, αφού έχει χάσει το στήριγμά της. Θέλει να νιώθει τη σιγουριά, ότι οι ηγέτες κάνουν πραγματικά το καλύτερο για τους πολίτες και επιθυμεί να νιώσει την εμπιστοσύνη που αυτοί αποπνέουν. Επειδή ανήκω, ως χήρα, σε αυτή την ομάδα των γυναικών ταυτίζομαι απόλυτα ...

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη