Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κωπηλασία στη Βοστόνη [της Νένας Μεϊμάρη]

Κωπηλασία

Η Βικιπαίδεια λέει ότι η συστηματική άσκηση στην κωπηλασία αναπτύσσει το

μυϊκό σύστημα, δυναμώνει την καρδιά, τους πνεύμονες και το νευρικό

σύστημα.

Στην εικόνα βλέπουμε μια ομάδα από γυναίκες να κωπηλατούν στον ποταμό

Charles της Βοστόνης.

Είναι πολύ κοινό άθλημα στην περιοχή αυτή.

Προσωπικά το θαυμάζω γιατί μου φαίνεται ακατόρθωτο. Γνωρίζω, όμως, ότι

αυτή η ευχέρεια που παρατηρούμε στην ομάδα κατορθώνεται με τον χρόνο

και την συχνή εξάσκηση. Σίγουρα όχι από τις πρώτες ημέρες της προσπάθειας.

Ξεκινάει από την αγάπη τους για το συγκεκριμένο άθλημα και το προσωπικό

τους ενδιαφέρον να το γνωρίσουν από κοντά.

Χρειάζονται πολλές ώρες εξάσκησης, συνεργασίας μεταξύ τους, επιμονής και

υπομονής.

Σίγουρα έχουν βάλει στόχους που θέλουν να φτάσουν ως άθλημα και ως

αθλήτριες. Φαντάζομαι θα βγουν φυσιολογικά και οι ηγέτιδες της ομάδας, με

μερικές άλλες να ακολουθούν απλά γιατί αυτό τις εκφράζει.

Κάπως έτσι βαδίζουμε στη ζωή μας καθώς ασχολούμαστε με τους διάφορους

στόχους μας.

Ως χήρες γυναίκες, που εκ των πραγμάτων έχουμε πάρει την ζωή εξ ολοκλήρου

στα χέρια μας, βάζουμε όλες τις δυνάμεις μας να κωπηλατήσουμε σταθερά στην

καθημερινότητά μας, να πραγματοποιήσουμε τους δικούς μας στόχους και

σκοπούς.

Δεν είναι και τόσο εύκολο, όπως και το βλέπουμε στην όμορφη εικόνα.

Ας θυμηθούμε, όμως, ότι όσο περισσότερο ασκούμαστε, τόσο πιο εύκολα θα

κωπηλατούμε. Τόσο πιο γρήγορα θα φτάσουμε στον προορισμό μας. Ίσως και

κάποια στιγμή να μας φανεί η όλη διαδικασία ευκολότερη. Να την

απολαύσουμε κιόλας στο τέλος.

Αυτό που θα γίνει κάποια στιγμή είναι ότι θα υπάρχουν άτομα γύρω μας που

θα διακρίνουν την σκληρή προσπάθειά μας και πιθανόν να την θαυμάσουν

παρατηρώντας την. Όπως έκανα εγώ πολλές φορές πάνω από κάποια γέφυρα

του Charles River να παρατηρώ και να θαυμάζω τις αθλήτριες να κινούν τα

χέρια τους ρυθμικά, οργανωμένες και συγκεντρωμένες στις κινήσεις τους,

κάνοντας τη βάρκα να γλιστράει πάνω στα κρύα νερά του ποταμού.




Από τη σελίδα στο Facebook Boston Uncovered

- της Νένας Μεϊμάρη 


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Απώλεια με σκοπό

Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που ο Eric Garner σκοτώθηκε από αστυνομική βία. Εδώ και 4 χρόνια, με τον ίδιο τρόπο, έφυγε από τη ζωή και ο George Floyd. Για την οικογένεια όμως των δύο νεαρών παιδιών, η θλίψη παραμένει ζωντανή και φρέσκια. Μέλη της οικογένειας εξήγησαν πώς τα βγάζουν πέρα ψυχολογικά, τι κάνουν με τον πόνο τους και πώς διοχετεύουν την απέραντη θλίψη τους για τον χαμό των αγαπημένων τους παιδιών. «Αυτή η τραγική ημέρα με μετέφερε στο σκοτάδι και ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω όταν αυτό το κακό όνειρο έφτανε στο τέλος του. Αλλά αυτό δεν τελείωνε ποτέ και έπρεπε να μιλήσω στον εαυτό μου και να ρωτήσω: "τι θα κάνεις;". Αυτό που αποφάσισα να κάνω είναι να μετατρέψω το πένθος μου σε κίνηση και την απέραντη λύπη μου σε στρατηγική. Θα έβγαινα από το σπίτι μου και θα προσπαθούσα να αλλάξω τη νομοθεσία και να μιλήσω σε άτομα έτσι ώστε αυτή η τραγωδία να μην επαναληφθεί. Θέλω να κρατήσω το όνομα του γιού μου ζωντανό. Θέλω όλος ο κόσμος να γνωρίζει ποιoς ήταν ο γιός μο...

Να πούμε, γιατί να μην πούμε!!!

  Νένα Μεϊμάρη

Υγεία και Μεσογειακή δίαιτα Μεϊμάρη

The Harvard Gazette Μια σημαντική, μακροχρόνια έρευνα, η οποία μελέτησε περισσότερες από 25,000 Αμερικανίδες για 25 χρόνια, βρήκε πως η Μεσογειακή δίαιτα βοηθάει στον καρκίνο και στα καρδιακά νοσήματα. Η Μεσογειακή δίαιτα περιλαμβάνει φρούτα, λαχανικά, ξηρούς καρπούς, δημητριακά ολικής άλεσης, και σε μικρή ποσότητα ψάρια, πουλερικά, κρέας και όσπρια, ελαιόλαδο, αυγά και τυριά. Φίλες μου προσέχουμε τη διατροφή μας, λοιπόν, για καλύτερη υγεία!!! Νένα Μεϊμάρη 

Η Διαφήμιση του καφέ Λουμίδη

Νένα Μεϊμάρη Δεν ξέρω αν προσέχετε τις διαφημίσεις στην τηλεόραση αλλά εγώ τις προσέχω πολύ. Τελευταία μου έκανε εντύπωση η διαφήμιση του καφέ Λουμίδη. Πρώτον γιατί χρησιμοποιώ τον συγκεκριμένο καφέ, δεύτερον γιατί μου αρέσει η συσκευασία και το χρώμα της σακούλας και τρίτον γιατί μου θυμίζει τα χρόνια μου στην Αμερική. Στο σενάριο υπάρχει μία μεγάλη γυναίκα, περιποιημένη και καλόγουστη - θα έλεγα - αλλά μόνη. «Είμαι μόνη μου», λέει και εσύ παρατηρείς τη μοναξιά στο πρόσωπό της. Πώς παρατηρείται η μοναξιά; Από τα μάτια, θα έλεγα εγώ. Από το βλέμμα. Από τον τρόπο που αγγίζει τα αντικείμενα. Η μοναξιά δεν κρύβεται, δεν καμουφλάρεται, δεν ξεγελάει. Η ηλικιωμένη γυναίκα κάνει τα χατίρια της οικογένειας, της οποίας τα μέλη είναι πάντα βιαστικά και θέλουν μόνο κάτι από αυτήν, έως ότου οι εγγονές έρχονται να την επισκεφτούν, να καθίσουν μαζί της και να πιούν τον αγαπημένο καφέ, διπλό κιόλας αν δεν κάνω λάθος. «Όπου υπάρχει εκεί είμαστε και εμείς», λέει η διαφήμιση και κάθονται όλες χαρούμενες...