Σύντομη ιστορία της Νένας

Κάποιες γυναίκες αφήνουν τα αχνάρια τους στη ζωή σου. Δεν ξεχνάς την μορφή τους ούτε και τα λόγια τους. Ούτε και κάποιες εικόνες που σε συνδέουν μαζί τους.

Η κυρία Λίτσα Ποντικοπούλου είναι μία απο αυτές τις γυναίκες για μένα.

Πλησίαζαν τα Χριστούγεννα του 2003, όταν μετακομίσαμε πίσω στην Κατερίνη με τον Ιγνάτιο. Το πολιτισμικό χάσμα, ένα ορμητικό ποτάμι, με παρέσυρε σε ένα δρόμο τραχύ και ακανόνιστο. Οι επιστήμονες αποκαλούν αυτήν την εμπειρία «πολιτισμική ασυνέχεια», (cultural discontinuity). Πολύ απλά είσαι στα χαμένα και αυτό γιατί αρχίζεις και τελειώνεις την ημέρα σου σε ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο νιώθεις ξένος.

Ένα πρωί χτύπησε το κουδούνι μου και με επισκέφτηκε η κ. Λίτσα. Δεν την περίμενα και έτσι με βρήκε κάπως. Κρατούσε μία κόκκινη πιατέλα γεμάτη με χειροποίητα σιροπιαστά γλυκά.

«Πώς είσαι έτσι;» μου λέει. «Γιατί κλαις, δεν σ' αρέσει η Ελλάδα μας;» «Ναι, μου αρέσει, αλλά να», λέω. «Τι να», συνεχίζει, «Σήκω να κάνεις ένα καφέ να πιούμε, φάε και έναν μπακλαβά και θα είσαι μια χαρά». Πάνω στον καφέ μου λέει, «έχεις τέτοιον άντρα, τέτοιο καλό παιδί και κλαις για την Αμερική;» Εγώ βέβαια, στην μπερδεμένη κατάσταση που ήμουν, δεν ήξερα ποιο να βάλω πρώτα, τον άντρα μου ή την Αμερική! Έτσι μπερδεμένη όπως ήμουν, πήρα και έκανα αρχή με τα σιροπιαστά.

Πέρασε καιρός και μπήκα στο λούκι, όπως όλοι με όλα.

Μια καλοκαιρινή βραδιά, ακούω φωνές και κλάματα και μία γυναίκα να φωνάζει «μανούλα μου, μανούλα μου». Βγήκα στο μπαλκόνι και είδα την κ. Λίτσα να συνοδεύει την κηδεία της μητέρας της. Ταράχτηκα πολύ γιατί από εκεί που ήρθα δεν θρηνούν έτσι στις κηδείες. Το ανέφερα για πολύ καιρό ως ένα γεγονός ακραίο και ακαταλαβίστικο, να θρηνείς, δηλαδή, με τον τρόπο αυτό. Την κ. Λίτσα την κατάλαβα όταν μπήκα στο δικό μου προσωπικό θρήνο και αντιμετώπισα τον άθλιο πόνο της απώλειας, τα τελευταία τρία χρόνια.

Σήμερα έκλεισε ένας χρόνος από τότε που έφυγε από κοντά μας η κ. Λίτσα μας. Μια γυναίκα που την αρχοντιά την είχε κολλημένη επάνω της. Τη φινέτσα και την θηλυκή λεπτότητα να είναι έντονη στο παρουσιαστικό της.

Εμένα μου ενέπνεε σεβασμό. Μέχρι σήμερα την αποκαλώ Κ. Λίτσα, γιατί πολύ απλά ήταν κυρία.

Κάποιες γυναίκες θα συνεχίζουν να μας αγγίζουν και από κάπου αλλού. «Γιατί αυτό έτσι είναι», όπως έλεγε και η αγαπημένη σε όλους μας Λωξάντρα.

Σήμερα, έναν ολόκληρο χρόνο που δεν είναι μαζί μας, θέλω να της αφιερώσω μια γλυκιά μπαλάντα με τίτλο «Η καρδιά μου είναι για σένα», (My Heart Is For You).