Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ταξίδι-θαλπωρή [της Νένας Μεϊμάρη]

Ταξίδι-θαλπωρή

Όταν η μητέρα μου έμεινε χήρα ήταν απαρηγόρητη με όλη την σημασία της
λέξης. Επαναλάμβανε συνέχεια ότι η γη έφυγε κάτω από τα πόδια της.
Πλησίαζε η μεγάλη γιορτή του Πάσχα και η μητέρα μου θα την υποδεχόταν
για πρώτη φορά ως χήρα. Είχε αποφασίσει να μείνει μόνη και να μην είναι με
την υπόλοιπη οικογένεια, τα αδέρφια της, όπως συνήθιζε για χρόνια. Εμείς ζούσαμε στην Βοστόνη τότε. Αποφασίσαμε να φέρουμε την μητέρα μου
στην Ολλανδία, για να ξεφύγει λίγο και να απολαύσει τα υπέροχα λουλούδια
αυτής της χώρας.


Συναντηθήκαμε λοιπόν στην Ολλανδία και περάσαμε μία εβδομάδα σε αυτήν

την όλο χρώμα χώρα, παρατηρώντας από κοντά την ποικιλία λουλουδιών που
δεν έχει τέλος. Επισκεφτήκαμε φάρμες και αγοράσαμε αυθεντικό τυρί
γκούντα, τοπικές σοκολατερί και δοκιμάσαμε τοπικές γεύσεις σοκολάτας,
είδαμε μουσεία και άλλα ενδιαφέροντα μνημεία. Επισκεφτήκαμε και μία
οικογένεια από την Κατερίνη, γνωστή της μητέρας μου, και είδαμε πώς είναι
τα σπίτια στην Ολλανδία, πράγμα που με ενδιαφέρει πολύ στα ταξίδια μου.
Η μητέρα μου άλλαξε διάθεση από την πρώτη στιγμή. Περάσαμε όμορφα,
μιλώντας και ξοδεύοντας χρόνο σε ένα καινούριο περιβάλλον. Τα λουλούδια
της έδωσαν μεγάλη χαρά γιατί ήταν σοβαρή κηπουρός και τα καταλάβαινε σε
βάθος.


Επέστρεψε στην Ελλάδα με άλλη διάθεση, και φυσικά έκανε Πάσχα με την
υπόλοιπη οικογένεια, όπως πάντα. Τώρα που και εγώ έμεινα μόνη, το σκέφτομαι συχνά αυτό το ταξίδι και χαίρομαι που το κάναμε με την μητέρα μου. Τώρα καταλαβαίνω την επιρροή του στη ζωή της, εκείνη την εποχή.

The moral of the story? Οτιδήποτε καλό κάνουμε σε ένα θλιμμένο άτομο,
όποια κίνηση, όσο ασήμαντη και να είναι, θα αγγίξει την καρδιά αυτού του
προσώπου, θα το ενθαρρύνει έστω και λίγο, θα του προσφέρει μια άλλη
οπτική, μπορεί και να το βοηθήσει ουσιαστικά στον αγώνα που κάνει να
επιβιώσει ψυχικά και σωματικά. Τουλάχιστον θα του χαρίσει λίγες στιγμές
ευχαρίστησης.

Στο τέλος θα εκφραστεί ως μια όμορφη εμπειρία και για τις δύο πλευρές.

- Νένα Μεϊμάρη

*Οι φωτογραφίες είναι από το ταξίδι μας στην Ολλανδία και αποτυπώνουν την όλο χρώματα χώρα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Απώλεια με σκοπό

Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που ο Eric Garner σκοτώθηκε από αστυνομική βία. Εδώ και 4 χρόνια, με τον ίδιο τρόπο, έφυγε από τη ζωή και ο George Floyd. Για την οικογένεια όμως των δύο νεαρών παιδιών, η θλίψη παραμένει ζωντανή και φρέσκια. Μέλη της οικογένειας εξήγησαν πώς τα βγάζουν πέρα ψυχολογικά, τι κάνουν με τον πόνο τους και πώς διοχετεύουν την απέραντη θλίψη τους για τον χαμό των αγαπημένων τους παιδιών. «Αυτή η τραγική ημέρα με μετέφερε στο σκοτάδι και ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω όταν αυτό το κακό όνειρο έφτανε στο τέλος του. Αλλά αυτό δεν τελείωνε ποτέ και έπρεπε να μιλήσω στον εαυτό μου και να ρωτήσω: "τι θα κάνεις;". Αυτό που αποφάσισα να κάνω είναι να μετατρέψω το πένθος μου σε κίνηση και την απέραντη λύπη μου σε στρατηγική. Θα έβγαινα από το σπίτι μου και θα προσπαθούσα να αλλάξω τη νομοθεσία και να μιλήσω σε άτομα έτσι ώστε αυτή η τραγωδία να μην επαναληφθεί. Θέλω να κρατήσω το όνομα του γιού μου ζωντανό. Θέλω όλος ο κόσμος να γνωρίζει ποιoς ήταν ο γιός μο...

Να πούμε, γιατί να μην πούμε!!!

  Νένα Μεϊμάρη

Υγεία και Μεσογειακή δίαιτα Μεϊμάρη

The Harvard Gazette Μια σημαντική, μακροχρόνια έρευνα, η οποία μελέτησε περισσότερες από 25,000 Αμερικανίδες για 25 χρόνια, βρήκε πως η Μεσογειακή δίαιτα βοηθάει στον καρκίνο και στα καρδιακά νοσήματα. Η Μεσογειακή δίαιτα περιλαμβάνει φρούτα, λαχανικά, ξηρούς καρπούς, δημητριακά ολικής άλεσης, και σε μικρή ποσότητα ψάρια, πουλερικά, κρέας και όσπρια, ελαιόλαδο, αυγά και τυριά. Φίλες μου προσέχουμε τη διατροφή μας, λοιπόν, για καλύτερη υγεία!!! Νένα Μεϊμάρη 

Η Διαφήμιση του καφέ Λουμίδη

Νένα Μεϊμάρη Δεν ξέρω αν προσέχετε τις διαφημίσεις στην τηλεόραση αλλά εγώ τις προσέχω πολύ. Τελευταία μου έκανε εντύπωση η διαφήμιση του καφέ Λουμίδη. Πρώτον γιατί χρησιμοποιώ τον συγκεκριμένο καφέ, δεύτερον γιατί μου αρέσει η συσκευασία και το χρώμα της σακούλας και τρίτον γιατί μου θυμίζει τα χρόνια μου στην Αμερική. Στο σενάριο υπάρχει μία μεγάλη γυναίκα, περιποιημένη και καλόγουστη - θα έλεγα - αλλά μόνη. «Είμαι μόνη μου», λέει και εσύ παρατηρείς τη μοναξιά στο πρόσωπό της. Πώς παρατηρείται η μοναξιά; Από τα μάτια, θα έλεγα εγώ. Από το βλέμμα. Από τον τρόπο που αγγίζει τα αντικείμενα. Η μοναξιά δεν κρύβεται, δεν καμουφλάρεται, δεν ξεγελάει. Η ηλικιωμένη γυναίκα κάνει τα χατίρια της οικογένειας, της οποίας τα μέλη είναι πάντα βιαστικά και θέλουν μόνο κάτι από αυτήν, έως ότου οι εγγονές έρχονται να την επισκεφτούν, να καθίσουν μαζί της και να πιούν τον αγαπημένο καφέ, διπλό κιόλας αν δεν κάνω λάθος. «Όπου υπάρχει εκεί είμαστε και εμείς», λέει η διαφήμιση και κάθονται όλες χαρούμενες...