Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ταξίδι-θαλπωρή [της Νένας Μεϊμάρη]

Ταξίδι-θαλπωρή

Όταν η μητέρα μου έμεινε χήρα ήταν απαρηγόρητη με όλη την σημασία της
λέξης. Επαναλάμβανε συνέχεια ότι η γη έφυγε κάτω από τα πόδια της.
Πλησίαζε η μεγάλη γιορτή του Πάσχα και η μητέρα μου θα την υποδεχόταν
για πρώτη φορά ως χήρα. Είχε αποφασίσει να μείνει μόνη και να μην είναι με
την υπόλοιπη οικογένεια, τα αδέρφια της, όπως συνήθιζε για χρόνια. Εμείς ζούσαμε στην Βοστόνη τότε. Αποφασίσαμε να φέρουμε την μητέρα μου
στην Ολλανδία, για να ξεφύγει λίγο και να απολαύσει τα υπέροχα λουλούδια
αυτής της χώρας.


Συναντηθήκαμε λοιπόν στην Ολλανδία και περάσαμε μία εβδομάδα σε αυτήν

την όλο χρώμα χώρα, παρατηρώντας από κοντά την ποικιλία λουλουδιών που
δεν έχει τέλος. Επισκεφτήκαμε φάρμες και αγοράσαμε αυθεντικό τυρί
γκούντα, τοπικές σοκολατερί και δοκιμάσαμε τοπικές γεύσεις σοκολάτας,
είδαμε μουσεία και άλλα ενδιαφέροντα μνημεία. Επισκεφτήκαμε και μία
οικογένεια από την Κατερίνη, γνωστή της μητέρας μου, και είδαμε πώς είναι
τα σπίτια στην Ολλανδία, πράγμα που με ενδιαφέρει πολύ στα ταξίδια μου.
Η μητέρα μου άλλαξε διάθεση από την πρώτη στιγμή. Περάσαμε όμορφα,
μιλώντας και ξοδεύοντας χρόνο σε ένα καινούριο περιβάλλον. Τα λουλούδια
της έδωσαν μεγάλη χαρά γιατί ήταν σοβαρή κηπουρός και τα καταλάβαινε σε
βάθος.


Επέστρεψε στην Ελλάδα με άλλη διάθεση, και φυσικά έκανε Πάσχα με την
υπόλοιπη οικογένεια, όπως πάντα. Τώρα που και εγώ έμεινα μόνη, το σκέφτομαι συχνά αυτό το ταξίδι και χαίρομαι που το κάναμε με την μητέρα μου. Τώρα καταλαβαίνω την επιρροή του στη ζωή της, εκείνη την εποχή.

The moral of the story? Οτιδήποτε καλό κάνουμε σε ένα θλιμμένο άτομο,
όποια κίνηση, όσο ασήμαντη και να είναι, θα αγγίξει την καρδιά αυτού του
προσώπου, θα το ενθαρρύνει έστω και λίγο, θα του προσφέρει μια άλλη
οπτική, μπορεί και να το βοηθήσει ουσιαστικά στον αγώνα που κάνει να
επιβιώσει ψυχικά και σωματικά. Τουλάχιστον θα του χαρίσει λίγες στιγμές
ευχαρίστησης.

Στο τέλος θα εκφραστεί ως μια όμορφη εμπειρία και για τις δύο πλευρές.

- Νένα Μεϊμάρη

*Οι φωτογραφίες είναι από το ταξίδι μας στην Ολλανδία και αποτυπώνουν την όλο χρώματα χώρα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 

Νένα Μειμάρη - Εκλογές 2023

 Στις 3 Μαρτίου 2019 δημοσιεύθηκε ένα άρθρο μου, μεταφρασμένο από τα αγγλικά, με τίτλο «Η Ελλάδα χρειάζεται έναν σύγχρονο Μαντέλα». Εννέα μήνες αργότερα έχασα ξαφνικά τον σύζυγό μου και βρέθηκα χήρα. Αναγκάστηκα λοιπόν να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα, έχοντας τη νοοτροπία μιας μόνης γυναίκας που έπρεπε να αρχίσει μια καινούργια ζωή. Παράλληλα, εφόσον οι ανάγκες μου ήταν διαφορετικές, χρειάστηκε να δω τα πράγματα διαφορετικά.   Σε γενικές γραμμές η αναπόφευκτη μοναξιά μιας γυναίκας μόνης επιδρά ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο της ηγεσίας. Ως χήρα μια γυναίκα είναι περισσότερο ευάλωτη, πιο προσεκτική και επιθυμεί να έχει μπροστά της σοβαρούς ηγέτες, οι οποίοι θα είναι ικανοί να την υπερασπιστούν, αφού έχει χάσει το στήριγμά της. Θέλει να νιώθει τη σιγουριά, ότι οι ηγέτες κάνουν πραγματικά το καλύτερο για τους πολίτες και επιθυμεί να νιώσει την εμπιστοσύνη που αυτοί αποπνέουν. Επειδή ανήκω, ως χήρα, σε αυτή την ομάδα των γυναικών ταυτίζομαι απόλυτα ...

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη