Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τίποτα δεν κρατάει για πάντα, το πώς το αντιμετωπίζεις όμως είναι στο χέρι σου

Τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Ούτε ο χειμώνας αλλά ούτε και το καλοκαίρι.

Προχωράς, πέρασες τα τριάντα μα ακόμα δεν έμαθες πως η ζωή δεν μπορεί να είναι μόνο ξένοιαστη σαν καλοκαίρι. Θέλει λίγο απ’το σκοτάδι του χειμώνα, μια μυρωδιά άνοιξης και την φθινοπωρινή της μελαγχολία. Και έτσι, η μια εποχή διαδέχεται την άλλη, το κακό το καλό, η μέρα τη νυχτα και εσύ τον εαυτό σου.

Ποιος, άραγε, δεν θέλει στην καρδιά του να έχει πάντα ήλιο; Ποιος δεν φοβάται εκείνο το σκοτάδι που πέφτει και νομίζεις θα διαρκέσει για πάντα; Είναι κάποιες στιγμές που σαν το κρύο η ψυχή σου παγώνει και ο ήλιος σε κοιτάζει για λίγο μόνο.Μα είναι ακριβώς αυτό, στιγμές. Και σαν στιγμές πρέπει να τις αντιμετωπίζεις.

Ένα απ’τα ανθρώπινα λάθη είναι να νομίζουμε πως, ό,τι βιώνουμε, θα κρατήσει για πάντα. Ζούμε με την προοπτική της αιωνιότητας και ενός παραδείσου που άπαξ και τον βρούμε θα είναι αμαρτία αν τον χάσουμε. Και φοβόμαστε πως αν κάτι χαθεί, δύσκολα θα μπορέσει να βρεθεί ξανά. Αυτό δεν κάνουμε;Λέμε πως χάσαμε μια αγάπη και δεν θα αγαπήσουμε ποτέ ξανά. Απολυθήκαμε από την δουλειά μας και είμαστε σίγουροι πως οι δρόμοι της επιτυχίας έκλεισαν. Νομίζουμε είμαστε εδώ και θα’μαστε για πάντα.

Τίποτα, όμως, δεν κρατάει για πάντα. Ούτε ο χειμώνας αλλά ούτε και το καλοκαίρι. Ούτε οι ευτυχισμένες μέρες αλλά ούτε και οι μέρες χωρίς ελπίδα. Θα την βρούμε την άκρη μα θα την χάσουμε πάλι για θα την βρούμε ξανά. Θα χαθούμε κάπου στην διαδρομή, μα αυτό δεν σημαίνει πως χαθήκαμε για πάντα! Μπορεί ό, τι έχουμε χτίσει να γκρεμιστεί εν μία νυκτί. Στο χέρι μας είναι αν θα το χτίσουμε πάλι ή αν θα γίνουμε ένα με τα συντρίμμια.

Να μπορούσαμε ν’ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε ότι ‘χθες’ δεν σημαίνει και ‘αύριο’ και ότι ‘τώρα’ δεν σημαίνει ‘για πάντα’! Να το δούμε αφού πια δεν πιστεύουμε σε τίποτα με κλειστά μάτια..Πόσο διαφορετικά θα μπορούσαμε τότε να διαχειριζόμαστε τις δυσκολίες μας!

Δεν μπορείς εσύ να επιλέξεις αν θα είναι χειμώνας ή καλοκαίρι. Το πώς, όμως, θα ζήσεις τις εποχές σου, είναι στο χέρι σου. Θυμήσου: Θα περάσει. Όλα περνάνε! Γιατί, λοιπόν, να δραματοποιούμε τις καταστάσεις και να μην παίξουμε λιγάκι μαζί τους; Σημασία δεν έχει τι συμβαίνει αλλά πως το αντιμετωπίζεις!


Πηγή: https://enallaktikidrasi.com/2017/03/tipota-krataei-panta-pws-antimetopizeis-einai-xeri-sou/?fbclid=IwAR23EWVEzDW3poDc51KZi00gbKEtvO0bXf4tSb1IfInCEG5zZYH8r50_Jks

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οκτώβριος 2025

 Πίσω στη θέση μας φίλες μου, γιατί πέρασε το καλοκαίρι, όπως περνάνε όλα σε αυτή τη ζωή. Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάλαβα πότε πέρασε. Δεν έκανα και τίποτε σημαντικό πέρα από το να απολαύσω το μπαλκόνι μου που το κρύβουν δέντρα και μου αρέσει πάρα πολύ. Κάθε απόγευμα αργά έβγαινα έξω με το βιβλίο ή το laptop για να διαβάσω ή να ακούσω μουσική. Το μόνο διαφορετικό που έκανα είναι να ετοιμάσω το σπίτι για τον χειμώνα. Η ζέστη μου φάνηκε αφόρητη για κάποιο λόγο και έβγαινα μόνο για γυμναστήριο και σημαντικές δουλειές. Παρόλα αυτά το απόλαυσα με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Δεν ένιωσα την ανάγκη να ακολουθήσω το καλοκαιρινό πρωτόκολλο ούτε και κάποιο σχέδιο. Αυτό με βοήθησε να νιώσω την ελευθερία που έχω ανάγκη για μένα σε αυτό το σημείο της ζωής μου. Όλα καλά λοιπόν!! Εύχομαι και εσείς να περάσατε το καλοκαίρι σας όπως το θέλατε γιατί αυτό έχει σημασία. Τι θέλουμε για τον εαυτό μας και τι επιδιώκουμε για εμάς και τα παιδιά μας; Κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται με τον δικό της ρυθμό, με τα διά...

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη