Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παρουσίαση του blog Είμαι Χήρα - Έχω Φωνή

Με τόσα blog που υπάρχουν χρειαζόμαστε ακόμη ένα, ρώτησα τον εαυτό μου όταν ένιωσα την ανάγκη να δημιουργήσω αυτή την ξεχωριστή πλατφόρμα. Και λέω ξεχωριστή γιατί πραγματικά μιλάει σε μία ξεχωριστή ομάδα γυναικών και όχι απαραίτητα με τη θετική έννοια.

Η ζωή σου παίρνει άλλες διαστάσεις όταν βρίσκεσαι στον ρόλο μιας χήρας. Στην αρχή ακαταλαβίστικες. Προσπαθείς να κατανοήσεις τη νέα σου πραγματικότητα. Έχεις ανάγκη από άλλου είδους υποστήριξη. Θέλεις να δεις τι κάνουν οι άλλες γυναίκες που περπατάνε τον ίδιο στενό δρόμο.

Έτσι δημιουργήθηκε η ιδέα και έγινε πραγματικότητα με την ηθική, και όχι μόνο, βοήθεια από κάποια άτομα.

Διάλεξα αυτόν τον τίτλο γιατί η φωνή μου ήταν το πρώτο πράγμα που έχασα στην αρχή της τραγωδίας μου. Δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν και όταν έπρεπε, παρατήρησα ότι αλλοιώθηκε. Μέχρι σήμερα, δεν επανήλθε όπως πριν. Ωστόσο, έχω φωνή και θα πορευτώ με αυτήν όπως και να ‘χει.

Θέλω να ενθαρρύνω όλες τις χήρες γυναίκες που έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο να το δουν από κοντά, να διαβάσουν κάτι που τους ενδιαφέρει, να ακούσουν μουσική, ακόμη και να γράψουν αν το επιθυμούν. Να επικοινωνήσουν με όποιον τρόπο θέλουν προκειμένου να αντλήσουν λίγη βοήθεια και να στηριχθεί για λίγο η ψυχή τους.

Στο blog δεν κοιτάμε καταγωγή ή θρησκεία ή μόρφωση ούτε κάνουμε διακρίσεις. Ο πόνος μας έχει εξουθενώσει και ζητάμε συντροφιά μεταξύ μας. Δεν προωθούμε τις πολιτικές μας πεποιθήσεις ούτε και τις θρησκευτικές μας αντιλήψεις ούτε και τα υπόλοιπα δεδομένα μας. Δημιουργούμε όσο πιο ευχάριστη ατμόσφαιρα μπορούμε για εμάς και τις φίλες μας.

Θέλω να ευχαριστήσω τα παιδιά που με ενθάρρυναν να κάνω την ιδέα μου πραγματικότητα και με βοήθησαν ο καθένας στον τομέα του. Τώρα που τους αναφέρω να επισημάνω ότι είναι όλοι τους νεαρά παιδιά, γεμάτα όρεξη για δουλειά (εθελοντική στην προκειμένη περίπτωση). Τους θυμίζω ότι με τον τρόπο αυτό επενδύουν στην πόλη τους και όχι μόνο, και δημιουργούν μια ευχάριστη ατμόσφαιρα για πονεμένες γυναίκες. Τι πιο όμορφο από αυτό;

Το blog ονομάζεται Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή. Είναι ένας δικτυακός τόπος δικός μου και δικός σας. Είναι ένας δικτυακός τόπος για κάθε χήρα.

Σ’ ευχαριστώ πολύ:

Νίκος Ελευθεριάδης, Software Engineer

Κατερίνα Κατσάρα, Ψυχολόγος, ΑΠΘ, Κλινική Ψυχολόγος – Νευροψυχολόγος, Ιατρική Σχολή, ΑΠΘ

Εκπ. Ψυχοθεραπεύτρια Γνωστική-Συμπεριφορική Ειδική Αγωγή

Χαρούλα Κωνσταντινίδου, Επίσημη μεταφράστρια (Ιόνιο Πανεπιστήμιο, ΑΠΘ), Κειμενογράφος, Διερμηνέας

Γιώργος Τσερτεκίδης, Υποψήφιος Διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών ΔΠΘ

The pain of yesterday is the strength of today.

-Paulo Coelho

Ο πόνος του χθες είναι η δύναμη του σήμερα.

-Πάουλο Κοέλιο

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα odelalis.gr

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αφήνω πίσω…

Νένα Μεϊμάρη 26/09/2024  Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα για μένα είναι να αφήσω πίσω αναμνήσεις, γεγονότα και κομμάτια της ζωής μου που αγάπησα και να κοιτάξω μπροστά ζώντας χωρίς αυτά. Δεν ξέρω γιατί μου είναι τόσο δύσκολο. Προσπάθησα να καταλάβω τι με εμποδίζει να το κάνω και διαπίστωσα ότι είναι ο φόβος. Ο φόβος μήπως τα ξεχάσω για πάντα, μήπως σβήσουν από την ανάμνησή μου, ίσως ενοχές που θα με ταλαιπωρήσουν για καιρό, ίσως είναι προσβολή στο πρόσωπο του άντρα μου. Ωστόσο το ξέρω καλά και το νιώθω έντονα ότι πρέπει να αφήσω κάποια πράγματα πίσω και να κοιτάξω με φρέσκες εικόνες μπροστά. Μερικοί θεωρούν αυτήν την πρακτική και κάτι σαν τέχνη. Όσο πιο πολύ την εφαρμόζεις, τόσο καλύτερη γίνεσαι σε αυτήν. Μπορεί. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν θέλουμε να ζούμε στο τώρα, να ελευθερώσουμε την συναισθηματική νοημοσύνη μας και να κάνουμε σημαντικά βήματα μπροστά, τότε πρέπει να επιτρέψουμε την παλιά μας ζωή, την οποία αγαπήσαμε με πάθος, να πάρει δεύτερη θέση και να ανοίξει ο τόπο...

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία [της Νένας Μεϊμάρη]

Πώς μια απώλεια γίνεται έμπνευση και κίνητρο για δημιουργία Η Marzia και η Hajar Mohammadi, δύο εξαδέλφες, 16 χρονών, ήταν μεταξύ 53 άλλων μαθητών, οι οποίοι σκοτώθηκαν σε τρομοκρατικό επεισόδιο, στην Καμπούλ του Αφγανιστάν, τον περασμένο Οκτώβριο. Η φωτογραφία είναι της οικογένειας Mohammadi, από το aljazeera.com Τα άτυχα κορίτσια θάφτηκαν από τους γονείς τους, η μία δίπλα στην άλλη. Επειδή αγαπούσαν πολύ το διάβασμα, οι θλιμμένοι συγγενείς τους τοποθέτησαν μερικά από τα βιβλία των κοριτσιών επάνω στους τάφους, ως φόρο τιμής. Μία ημέρα μετά από τον χαμό των παιδιών τους, ο θείος τους ανακάλυψε το ημερολόγια της Marzia, όπου αναφερόταν στους τίτλους των βιβλίων που διάβασε, τα επόμενα βιβλία που ήθελε να αγοράσει καθώς και άλλα σχέδια που έκανε για την ζωή της. Τα κορίτσια είχαν έναν κοινό στόχο, να γνωρίσουν προσωπικά τον Βρετανό – Τούρκο συγγραφέα Elif Shafak. Ήθελαν επίσης να επισκεφτούν τον Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι και να γευτούν πίτσα στην Ιταλία. Ο θείος τους έβαλε στα social m...

Natalie Cole - Unforgettable [μουσική]

 Natalie Cole - Unforgettable