Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παρουσίαση του blog Είμαι Χήρα - Έχω Φωνή

Με τόσα blog που υπάρχουν χρειαζόμαστε ακόμη ένα, ρώτησα τον εαυτό μου όταν ένιωσα την ανάγκη να δημιουργήσω αυτή την ξεχωριστή πλατφόρμα. Και λέω ξεχωριστή γιατί πραγματικά μιλάει σε μία ξεχωριστή ομάδα γυναικών και όχι απαραίτητα με τη θετική έννοια.

Η ζωή σου παίρνει άλλες διαστάσεις όταν βρίσκεσαι στον ρόλο μιας χήρας. Στην αρχή ακαταλαβίστικες. Προσπαθείς να κατανοήσεις τη νέα σου πραγματικότητα. Έχεις ανάγκη από άλλου είδους υποστήριξη. Θέλεις να δεις τι κάνουν οι άλλες γυναίκες που περπατάνε τον ίδιο στενό δρόμο.

Έτσι δημιουργήθηκε η ιδέα και έγινε πραγματικότητα με την ηθική, και όχι μόνο, βοήθεια από κάποια άτομα.

Διάλεξα αυτόν τον τίτλο γιατί η φωνή μου ήταν το πρώτο πράγμα που έχασα στην αρχή της τραγωδίας μου. Δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν και όταν έπρεπε, παρατήρησα ότι αλλοιώθηκε. Μέχρι σήμερα, δεν επανήλθε όπως πριν. Ωστόσο, έχω φωνή και θα πορευτώ με αυτήν όπως και να ‘χει.

Θέλω να ενθαρρύνω όλες τις χήρες γυναίκες που έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο να το δουν από κοντά, να διαβάσουν κάτι που τους ενδιαφέρει, να ακούσουν μουσική, ακόμη και να γράψουν αν το επιθυμούν. Να επικοινωνήσουν με όποιον τρόπο θέλουν προκειμένου να αντλήσουν λίγη βοήθεια και να στηριχθεί για λίγο η ψυχή τους.

Στο blog δεν κοιτάμε καταγωγή ή θρησκεία ή μόρφωση ούτε κάνουμε διακρίσεις. Ο πόνος μας έχει εξουθενώσει και ζητάμε συντροφιά μεταξύ μας. Δεν προωθούμε τις πολιτικές μας πεποιθήσεις ούτε και τις θρησκευτικές μας αντιλήψεις ούτε και τα υπόλοιπα δεδομένα μας. Δημιουργούμε όσο πιο ευχάριστη ατμόσφαιρα μπορούμε για εμάς και τις φίλες μας.

Θέλω να ευχαριστήσω τα παιδιά που με ενθάρρυναν να κάνω την ιδέα μου πραγματικότητα και με βοήθησαν ο καθένας στον τομέα του. Τώρα που τους αναφέρω να επισημάνω ότι είναι όλοι τους νεαρά παιδιά, γεμάτα όρεξη για δουλειά (εθελοντική στην προκειμένη περίπτωση). Τους θυμίζω ότι με τον τρόπο αυτό επενδύουν στην πόλη τους και όχι μόνο, και δημιουργούν μια ευχάριστη ατμόσφαιρα για πονεμένες γυναίκες. Τι πιο όμορφο από αυτό;

Το blog ονομάζεται Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή. Είναι ένας δικτυακός τόπος δικός μου και δικός σας. Είναι ένας δικτυακός τόπος για κάθε χήρα.

Σ’ ευχαριστώ πολύ:

Νίκος Ελευθεριάδης, Software Engineer

Κατερίνα Κατσάρα, Ψυχολόγος, ΑΠΘ, Κλινική Ψυχολόγος – Νευροψυχολόγος, Ιατρική Σχολή, ΑΠΘ

Εκπ. Ψυχοθεραπεύτρια Γνωστική-Συμπεριφορική Ειδική Αγωγή

Χαρούλα Κωνσταντινίδου, Επίσημη μεταφράστρια (Ιόνιο Πανεπιστήμιο, ΑΠΘ), Κειμενογράφος, Διερμηνέας

Γιώργος Τσερτεκίδης, Υποψήφιος Διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών ΔΠΘ

The pain of yesterday is the strength of today.

-Paulo Coelho

Ο πόνος του χθες είναι η δύναμη του σήμερα.

-Πάουλο Κοέλιο

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα odelalis.gr

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί φωτογραφίζω;

“Η φωτογραφία είναι μια αδύναμη φωνή, αλλά μερικές φορές μπορεί να προσκαλέσει τις αισθήσεις μας  προς τη συνείδηση, να προκαλέσει συναισθήματα τόσο δυνατά ώστε να λειτουργούν ως καταλύτες της σκέψης”. W.E. Smith 1977 Θεωρούμε ότι η φωτογραφία εφευρέθηκε για να αποτυπώσει, να ερμηνεύσει, ή να αποδείξει κάτι σχετικά με την πραγματικότητα, κατά το “αυτό υπήρξε” του Roland Barthes. Οι έννοιες, όμως, που στηρίζουν τη φωτογραφία δε σχετίζονται μόνο με την πραγματικότητα. Αφορούν και το νόημα, το βλέμμα, την επιθυμία, το θάνατο, τον χρόνο, τη μνήμη, το λόγο. Η τέχνη της φωτογραφίας δεν περιορίζεται στο να αποτελεί απλή συλλογή πληροφοριών σε εικόνες, αλλά στην πραγματικότητα μας αποκαλύπτει την οπτική γωνία του παρατηρητή, άρα του ατόμου που φωτογραφίζει. Είναι μια γλώσσα, ένας κώδικας επικοινωνίας των συναισθημάτων, των διαθέσεων, των σκέψεων. Ένας τρόπος να γνωρίσεις τον κόσμο, τόσο τον εξωτερικό, όσο κυρίως τον εσωτερικό. Η φωτογραφία κρύβει λοιπόν ένα αμέτρητο δυναμικό όχι μόνο ως ερ...

Ποτέ δεν είναι αργά!!!

  «Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις αυτό που θα μπορούσες να είσαι» του George Eliot «Ποτέ δεν είναι αργά – στα μυθιστορήματα η στη ζωή – να αναθεωρήσουμε» της Nancy Thayer «Είμαστε οι πρωταγωνίστριες της δικής μας ιστορίας» της Mary McCarthy «Μην ψάχνεις έξω από τον εαυτό σου. Οι ουρανοί βρίσκονται μέσα σου» της Mary Lou Cook «Λίγο από ότι σου κάνει κέφι, σου κάνει καλό» της Marie Lloyd Νένα Μεϊμάρη

Ο ρατσισμός καλά κρατεί!!!

Νένα Μεϊμάρη «Πήγαινε κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε κανένα», ακούσαμε πρόσφατα από εκεί που δεν θα έπρεπε να το ακούγαμε αυτό. Ωστόσο είναι κάτι που το ακούμε συχνά εμείς οι γυναίκες και όταν έρχεται και σε εμάς τις χήρες τότε ακούγεται ακόμα πιο έντονα. Η νοοτροπία της κοινωνίας παίρνει για δεδομένο ότι είμαστε χωρίς παιδιά άρα καημένες, για λύπηση και με μοναχικά γεράματα. Ίσως φταίμε και εμείς οι ίδιες γιατί δεν κάναμε τις απαραίτητες θυσίες να μείνουμε στο κρεβάτι για μήνες, να χάσουμε την προσωπική μας ζωή για λίγο και να αφήσουμε τα χόμπι μας στην άκρη, συνεχίζει η νοοτροπία. Κάποια από αυτά τα δέχτηκα και εγώ προσωπικά αλλά φυσικά και δεν τα αγκάλιασα. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι που μία γυναίκα και μία χήρα δεν έχει παιδιά. Γιατί όμως αυτό να γίνει στίγμα στη ζωή μας δεν το κατάλαβα ποτέ. Η κοινωνία γαλουχείται με τις δικές της ιδέες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι με αντιπροσωπεύουν στο συγκεκριμένο σημείο. Προσωπικά εγώ ποτέ δεν ένιωσα ότι μου λείπει ένα παιδί όσο ζούσε ο άντρας μο...

Εθισμός στο πένθος!

Νένα Μεϊμάρη Με μεγάλο ενδιαφέρον αγόρασα το βιβλίο “Becoming Supernatural” του DR JOE DISPENZA, στα Ελληνικά. (Πώς συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν το ακατόρθωτο). Όπως λέει και ο Tony Robbins: «Ο Dr Joe Dispenza μας δείχνει πώς να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να ζήσουμε μια εξαιρετική ζωή». Δεν έχω τελειώσει ακόμα όλο το πόνημα αλλά από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου βρήκα την απάντηση που ψάχνω εδώ και 5 χρόνια στην ερώτηση: «Γιατί με το που ξυπνάω κάθε πρωί πηγαίνω στις ίδιες σκέψεις της απώλειας;». Γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω έστω και ένα πρωινό για τόσο καιρό και ας το έχω προσπαθήσει μερικές φορές. Ο Dr Dispenza μας εξηγεί ότι όταν έχουμε εθιστεί σε "κάτι", αυτό το κάτι μας δημιουργεί συναισθήματα τόσο έντονα που γινόμαστε ένα με αυτά και έτσι καθίσταται ως φυσική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια έχουμε εθιστεί σοβαρά σε αυτήν την κατάσταση και έτσι βρισκόμαστε σε επίπεδο επιβίωσης. Τώρα βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να σπάσουμε συνήθειες και να πετάξουμε τον όπο...