Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παρουσίαση του blog Είμαι Χήρα - Έχω Φωνή

Με τόσα blog που υπάρχουν χρειαζόμαστε ακόμη ένα, ρώτησα τον εαυτό μου όταν ένιωσα την ανάγκη να δημιουργήσω αυτή την ξεχωριστή πλατφόρμα. Και λέω ξεχωριστή γιατί πραγματικά μιλάει σε μία ξεχωριστή ομάδα γυναικών και όχι απαραίτητα με τη θετική έννοια.

Η ζωή σου παίρνει άλλες διαστάσεις όταν βρίσκεσαι στον ρόλο μιας χήρας. Στην αρχή ακαταλαβίστικες. Προσπαθείς να κατανοήσεις τη νέα σου πραγματικότητα. Έχεις ανάγκη από άλλου είδους υποστήριξη. Θέλεις να δεις τι κάνουν οι άλλες γυναίκες που περπατάνε τον ίδιο στενό δρόμο.

Έτσι δημιουργήθηκε η ιδέα και έγινε πραγματικότητα με την ηθική, και όχι μόνο, βοήθεια από κάποια άτομα.

Διάλεξα αυτόν τον τίτλο γιατί η φωνή μου ήταν το πρώτο πράγμα που έχασα στην αρχή της τραγωδίας μου. Δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν και όταν έπρεπε, παρατήρησα ότι αλλοιώθηκε. Μέχρι σήμερα, δεν επανήλθε όπως πριν. Ωστόσο, έχω φωνή και θα πορευτώ με αυτήν όπως και να ‘χει.

Θέλω να ενθαρρύνω όλες τις χήρες γυναίκες που έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο να το δουν από κοντά, να διαβάσουν κάτι που τους ενδιαφέρει, να ακούσουν μουσική, ακόμη και να γράψουν αν το επιθυμούν. Να επικοινωνήσουν με όποιον τρόπο θέλουν προκειμένου να αντλήσουν λίγη βοήθεια και να στηριχθεί για λίγο η ψυχή τους.

Στο blog δεν κοιτάμε καταγωγή ή θρησκεία ή μόρφωση ούτε κάνουμε διακρίσεις. Ο πόνος μας έχει εξουθενώσει και ζητάμε συντροφιά μεταξύ μας. Δεν προωθούμε τις πολιτικές μας πεποιθήσεις ούτε και τις θρησκευτικές μας αντιλήψεις ούτε και τα υπόλοιπα δεδομένα μας. Δημιουργούμε όσο πιο ευχάριστη ατμόσφαιρα μπορούμε για εμάς και τις φίλες μας.

Θέλω να ευχαριστήσω τα παιδιά που με ενθάρρυναν να κάνω την ιδέα μου πραγματικότητα και με βοήθησαν ο καθένας στον τομέα του. Τώρα που τους αναφέρω να επισημάνω ότι είναι όλοι τους νεαρά παιδιά, γεμάτα όρεξη για δουλειά (εθελοντική στην προκειμένη περίπτωση). Τους θυμίζω ότι με τον τρόπο αυτό επενδύουν στην πόλη τους και όχι μόνο, και δημιουργούν μια ευχάριστη ατμόσφαιρα για πονεμένες γυναίκες. Τι πιο όμορφο από αυτό;

Το blog ονομάζεται Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή. Είναι ένας δικτυακός τόπος δικός μου και δικός σας. Είναι ένας δικτυακός τόπος για κάθε χήρα.

Σ’ ευχαριστώ πολύ:

Νίκος Ελευθεριάδης, Software Engineer

Κατερίνα Κατσάρα, Ψυχολόγος, ΑΠΘ, Κλινική Ψυχολόγος – Νευροψυχολόγος, Ιατρική Σχολή, ΑΠΘ

Εκπ. Ψυχοθεραπεύτρια Γνωστική-Συμπεριφορική Ειδική Αγωγή

Χαρούλα Κωνσταντινίδου, Επίσημη μεταφράστρια (Ιόνιο Πανεπιστήμιο, ΑΠΘ), Κειμενογράφος, Διερμηνέας

Γιώργος Τσερτεκίδης, Υποψήφιος Διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών ΔΠΘ

The pain of yesterday is the strength of today.

-Paulo Coelho

Ο πόνος του χθες είναι η δύναμη του σήμερα.

-Πάουλο Κοέλιο

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα odelalis.gr

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οκτώβριος 2025

 Πίσω στη θέση μας φίλες μου, γιατί πέρασε το καλοκαίρι, όπως περνάνε όλα σε αυτή τη ζωή. Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάλαβα πότε πέρασε. Δεν έκανα και τίποτε σημαντικό πέρα από το να απολαύσω το μπαλκόνι μου που το κρύβουν δέντρα και μου αρέσει πάρα πολύ. Κάθε απόγευμα αργά έβγαινα έξω με το βιβλίο ή το laptop για να διαβάσω ή να ακούσω μουσική. Το μόνο διαφορετικό που έκανα είναι να ετοιμάσω το σπίτι για τον χειμώνα. Η ζέστη μου φάνηκε αφόρητη για κάποιο λόγο και έβγαινα μόνο για γυμναστήριο και σημαντικές δουλειές. Παρόλα αυτά το απόλαυσα με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Δεν ένιωσα την ανάγκη να ακολουθήσω το καλοκαιρινό πρωτόκολλο ούτε και κάποιο σχέδιο. Αυτό με βοήθησε να νιώσω την ελευθερία που έχω ανάγκη για μένα σε αυτό το σημείο της ζωής μου. Όλα καλά λοιπόν!! Εύχομαι και εσείς να περάσατε το καλοκαίρι σας όπως το θέλατε γιατί αυτό έχει σημασία. Τι θέλουμε για τον εαυτό μας και τι επιδιώκουμε για εμάς και τα παιδιά μας; Κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται με τον δικό της ρυθμό, με τα διά...

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη