Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αλλά Εγώ θα Σηκωθώ - Still I Rise


Maya Angelou

Ελεύθερη μετάφραση Νένα Μεϊμάρη


Η Maya Angelou είναι Αμερικανίδα λογοτέχνης, ποιήτρια και ακτιβίστρια. Τα

παιδικά της χρόνια ήταν γεμάτα πόνο και πίκρα αλλά κατάφερε να ξεπεράσει

τις δυσκολίες της ζωής της και να ανέβει ψηλά, όπως λέει και η ίδια. Το

ποίημά της, “Still I Rise”, (Αλλά Εγώ θα Σηκωθώ) είναι παγκοσμίως γνωστό και

αγαπημένο. Θα σας το παρουσιάσω σε ελεύθερη μετάφραση και ελπίζω να

αντλήσετε δυνάμεις, όπως έκανα και εγώ.


Αλλά Εγώ θα Σηκωθώ!!!

Μπορεί να με γράψεις στην ιστορία

Με τα πικρά σου λόγια και τα ψέματά σου

Μπορεί να με σέρνεις μέσα στη λάσπη

Αλλά εγώ, σαν τη σκόνη, θα σηκωθώ


Μήπως η τσαχπινιά μου σ’ ενοχλεί;

Γιατί σε κατακλύζει λύπη;

Μήπως επειδή περπατάω

Σαν να υπάρχουν πετρελαιοπηγές στο σαλόνι μου;


Ακριβώς όπως τα φεγγάρια και οι ήλιοι

Με την ίδια σιγουριά της παλίρροιας

Όπως οι πολλές ελπίδες που αναπτερώνουν

Έτσι κι εγώ θα σηκωθώ


Θα ήθελες να με δεις κομματιασμένη

Με σκυμμένο το κεφάλι

Και χαμηλωμένη ματιά;

Οι ώμοι μου να μοιάζουν με σταγόνες από δάκρυα;

Αδύναμη από το κλάμα της ψυχής;


Μήπως το ανάστημά μου σ΄ενοχλεί;

Μην το παίρνεις τόσο σοβαρά

Γιατί εγώ γελάω σαν να έχω

Χρυσορυχεία σκαμμένα πίσω στον κήπο μου


Μπορεί να με πυροβολείς με λέξεις

Μπορεί να με μαχαιρώνεις με το βλέμμα σου

Μπορεί να με σκοτώνεις με το μίσος σου

Αλλά εγώ, όπως ο άνεμος, θα σηκωθώ


Μήπως η προκλητικότητά μου σ’ ενοχλεί;

Μήπως σου φαίνεται παράξενο

‘Oτι χορεύω

Σαν να έχω διαμάντια στις γάμπες μου


Έξω από τις καλύβες της ντροπής μου

Σηκώνομαι

Πάνω από το πονεμένο μου παρελθόν

Σηκώνομαι

Είμαι ένας τεράστιος μαύρος ωκεανός

Καθώς φουσκώνω και ξεφουσκώνω

Μετακινούμαι με τα κύμματα


Αφήνοντας πίσω νύχτες τρόμου και φόβου

Σηκώνομαι

Σε ένα πρωινό πεντακάθαρο από θαύμα

Σηκώνομαι

Φέρνοντας τα δώρα που οι πρόγονοί μου έδωσαν

Είμαι το όνειρο και η ελπίδα του σκλάβου

Σηκώνομαι (I Rise)

Σηκώνομαι (I Rise)

Σηκώνομαι (I Rise)

Σηκώνομαι (I Rise)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Νένα Μεϊμάρη: Γνωρίζουμε από κοντά τον Θανάση Μαργαρίτη (podcast)

https://odelalis.gr/nena-meimari-gnorizoume-apo-konta-ton-thanasi-margariti-podcast/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR51dUelCX-Fb-dV_8n1EfjHIhRiv59XkPlBaeOl0n2hvQMgRfn6qT1xZ5276w_aem_Tvxw1FlRfHdxjV-knihAUQ *Η Νένα Μεϊμάρη ήταν επί χρόνια εκπαιδευτικός με πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε δημόσιο σχολείο της Βοστώνης. Συνταξιούχος, πλέον, ασχολείται με την αρθρογραφία και τον εθελοντισμό. Πρόσφατα δημιούργησε το πρώτο blog για χήρες και στήριξη αυτών με τίτλο « Είμαι Χήρα – Έχω Φωνή ». Έγραψε δύο βιβλία:  «Σου γράφω γιατί υπάρχεις »  (εκδόσεις «ΜΑΤΙ») και την αυτοβιογραφία της «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «οξύνοια». Πηγή: ο Ντελάλης  Νένα Μεϊμάρη 

Νένα Μειμάρη - Εκλογές 2023

 Στις 3 Μαρτίου 2019 δημοσιεύθηκε ένα άρθρο μου, μεταφρασμένο από τα αγγλικά, με τίτλο «Η Ελλάδα χρειάζεται έναν σύγχρονο Μαντέλα». Εννέα μήνες αργότερα έχασα ξαφνικά τον σύζυγό μου και βρέθηκα χήρα. Αναγκάστηκα λοιπόν να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα, έχοντας τη νοοτροπία μιας μόνης γυναίκας που έπρεπε να αρχίσει μια καινούργια ζωή. Παράλληλα, εφόσον οι ανάγκες μου ήταν διαφορετικές, χρειάστηκε να δω τα πράγματα διαφορετικά.   Σε γενικές γραμμές η αναπόφευκτη μοναξιά μιας γυναίκας μόνης επιδρά ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο της ηγεσίας. Ως χήρα μια γυναίκα είναι περισσότερο ευάλωτη, πιο προσεκτική και επιθυμεί να έχει μπροστά της σοβαρούς ηγέτες, οι οποίοι θα είναι ικανοί να την υπερασπιστούν, αφού έχει χάσει το στήριγμά της. Θέλει να νιώθει τη σιγουριά, ότι οι ηγέτες κάνουν πραγματικά το καλύτερο για τους πολίτες και επιθυμεί να νιώσει την εμπιστοσύνη που αυτοί αποπνέουν. Επειδή ανήκω, ως χήρα, σε αυτή την ομάδα των γυναικών ταυτίζομαι απόλυτα ...

Αποχαιρετώντας το 2025

Νένα Μεϊμάρη Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αποχαιρετήσουμε και τη φετινή χρονιά, αγαπημένες μου φίλες. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί και μετά από τον απόλυτο αποχαιρετισμό που αναγκάστηκα να κάνω, τους αποφεύγω όσο μπορώ. Εδώ όμως αποχαιρετάμε για τα καλά και μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έχουμε ξανακάνει βέβαια και δεν είναι κάτι καινούριο που θα πρέπει να μας τρομάζει. Έχουμε μάλιστα και την πείρα, τα γεγονότα, τις εμπειρίες που μας ακολουθούν σαν μία καλή προίκα και μας διαμόρφωσαν σε ακόμα πιο δυνατή προσωπικότητα. Το δεχόμαστε και αυτό ως δώρο και προχωράμε με το κεφάλι μας ψηλά, με τις γνώσεις στο μυαλό μας και την αγάπη στην καρδιά μας. Την αγάπη για τον εαυτό μας πρώτα, για την ύπαρξή μας, για αυτό που είμαστε και που δείξαμε έξω από εμάς. Η αγάπη μας άγγιξε ανθρώπους που αγαπάμε, φίλους, συναδέλφους, γείτονες και πήγε ακόμη σε μέρη που δεν έχουμε ιδέα. Αυτό κάνει η αυθεντική αγάπη, δεν έχει όρια ούτε σύνορα, απλά υπάρχει και κάνει αυτό που μόνο αυτή μπορεί να κάνε...

Mary Elizabeth Frye “Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις. Δεν είμαι εκεί…” / Για τον Μάκη Λιόλιο, που έφυγε

 Το ποίημα είναι αρχικά γραμμένο για τα άτομα που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπορεί, ωστόσο, να "αγγίξει" τον καθένα μας που βιώνει την απώλεια αγαπημένου προσώπου. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.  Είμαι χίλιοι άνεμοι που φυσούν.  Είμαι το διαμάντι που λάμπει στο χιόνι. Είμαι το φως του ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.  Είμαι η ήπια φθινοπωρινή βροχή.  Όταν ξυπνάς το πρωί  Είμαι η γρήγορη βιασύνη Από ήσυχα πουλιά σε κυκλική πτήση.  Είμαι τα μαλακά αστέρια που λάμπουν τη νύχτα. Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις  Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα Πηγή: faretra.info - ιστοσελίδα Νένα Μεϊμάρη