Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αλλά Εγώ θα Σηκωθώ - Still I Rise


Maya Angelou

Ελεύθερη μετάφραση Νένα Μεϊμάρη


Η Maya Angelou είναι Αμερικανίδα λογοτέχνης, ποιήτρια και ακτιβίστρια. Τα

παιδικά της χρόνια ήταν γεμάτα πόνο και πίκρα αλλά κατάφερε να ξεπεράσει

τις δυσκολίες της ζωής της και να ανέβει ψηλά, όπως λέει και η ίδια. Το

ποίημά της, “Still I Rise”, (Αλλά Εγώ θα Σηκωθώ) είναι παγκοσμίως γνωστό και

αγαπημένο. Θα σας το παρουσιάσω σε ελεύθερη μετάφραση και ελπίζω να

αντλήσετε δυνάμεις, όπως έκανα και εγώ.


Αλλά Εγώ θα Σηκωθώ!!!

Μπορεί να με γράψεις στην ιστορία

Με τα πικρά σου λόγια και τα ψέματά σου

Μπορεί να με σέρνεις μέσα στη λάσπη

Αλλά εγώ, σαν τη σκόνη, θα σηκωθώ


Μήπως η τσαχπινιά μου σ’ ενοχλεί;

Γιατί σε κατακλύζει λύπη;

Μήπως επειδή περπατάω

Σαν να υπάρχουν πετρελαιοπηγές στο σαλόνι μου;


Ακριβώς όπως τα φεγγάρια και οι ήλιοι

Με την ίδια σιγουριά της παλίρροιας

Όπως οι πολλές ελπίδες που αναπτερώνουν

Έτσι κι εγώ θα σηκωθώ


Θα ήθελες να με δεις κομματιασμένη

Με σκυμμένο το κεφάλι

Και χαμηλωμένη ματιά;

Οι ώμοι μου να μοιάζουν με σταγόνες από δάκρυα;

Αδύναμη από το κλάμα της ψυχής;


Μήπως το ανάστημά μου σ΄ενοχλεί;

Μην το παίρνεις τόσο σοβαρά

Γιατί εγώ γελάω σαν να έχω

Χρυσορυχεία σκαμμένα πίσω στον κήπο μου


Μπορεί να με πυροβολείς με λέξεις

Μπορεί να με μαχαιρώνεις με το βλέμμα σου

Μπορεί να με σκοτώνεις με το μίσος σου

Αλλά εγώ, όπως ο άνεμος, θα σηκωθώ


Μήπως η προκλητικότητά μου σ’ ενοχλεί;

Μήπως σου φαίνεται παράξενο

‘Oτι χορεύω

Σαν να έχω διαμάντια στις γάμπες μου


Έξω από τις καλύβες της ντροπής μου

Σηκώνομαι

Πάνω από το πονεμένο μου παρελθόν

Σηκώνομαι

Είμαι ένας τεράστιος μαύρος ωκεανός

Καθώς φουσκώνω και ξεφουσκώνω

Μετακινούμαι με τα κύμματα


Αφήνοντας πίσω νύχτες τρόμου και φόβου

Σηκώνομαι

Σε ένα πρωινό πεντακάθαρο από θαύμα

Σηκώνομαι

Φέρνοντας τα δώρα που οι πρόγονοί μου έδωσαν

Είμαι το όνειρο και η ελπίδα του σκλάβου

Σηκώνομαι (I Rise)

Σηκώνομαι (I Rise)

Σηκώνομαι (I Rise)

Σηκώνομαι (I Rise)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Απώλεια με σκοπό

Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που ο Eric Garner σκοτώθηκε από αστυνομική βία. Εδώ και 4 χρόνια, με τον ίδιο τρόπο, έφυγε από τη ζωή και ο George Floyd. Για την οικογένεια όμως των δύο νεαρών παιδιών, η θλίψη παραμένει ζωντανή και φρέσκια. Μέλη της οικογένειας εξήγησαν πώς τα βγάζουν πέρα ψυχολογικά, τι κάνουν με τον πόνο τους και πώς διοχετεύουν την απέραντη θλίψη τους για τον χαμό των αγαπημένων τους παιδιών. «Αυτή η τραγική ημέρα με μετέφερε στο σκοτάδι και ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω όταν αυτό το κακό όνειρο έφτανε στο τέλος του. Αλλά αυτό δεν τελείωνε ποτέ και έπρεπε να μιλήσω στον εαυτό μου και να ρωτήσω: "τι θα κάνεις;". Αυτό που αποφάσισα να κάνω είναι να μετατρέψω το πένθος μου σε κίνηση και την απέραντη λύπη μου σε στρατηγική. Θα έβγαινα από το σπίτι μου και θα προσπαθούσα να αλλάξω τη νομοθεσία και να μιλήσω σε άτομα έτσι ώστε αυτή η τραγωδία να μην επαναληφθεί. Θέλω να κρατήσω το όνομα του γιού μου ζωντανό. Θέλω όλος ο κόσμος να γνωρίζει ποιoς ήταν ο γιός μο...

Να πούμε, γιατί να μην πούμε!!!

  Νένα Μεϊμάρη

Υγεία και Μεσογειακή δίαιτα Μεϊμάρη

The Harvard Gazette Μια σημαντική, μακροχρόνια έρευνα, η οποία μελέτησε περισσότερες από 25,000 Αμερικανίδες για 25 χρόνια, βρήκε πως η Μεσογειακή δίαιτα βοηθάει στον καρκίνο και στα καρδιακά νοσήματα. Η Μεσογειακή δίαιτα περιλαμβάνει φρούτα, λαχανικά, ξηρούς καρπούς, δημητριακά ολικής άλεσης, και σε μικρή ποσότητα ψάρια, πουλερικά, κρέας και όσπρια, ελαιόλαδο, αυγά και τυριά. Φίλες μου προσέχουμε τη διατροφή μας, λοιπόν, για καλύτερη υγεία!!! Νένα Μεϊμάρη 

Η Διαφήμιση του καφέ Λουμίδη

Νένα Μεϊμάρη Δεν ξέρω αν προσέχετε τις διαφημίσεις στην τηλεόραση αλλά εγώ τις προσέχω πολύ. Τελευταία μου έκανε εντύπωση η διαφήμιση του καφέ Λουμίδη. Πρώτον γιατί χρησιμοποιώ τον συγκεκριμένο καφέ, δεύτερον γιατί μου αρέσει η συσκευασία και το χρώμα της σακούλας και τρίτον γιατί μου θυμίζει τα χρόνια μου στην Αμερική. Στο σενάριο υπάρχει μία μεγάλη γυναίκα, περιποιημένη και καλόγουστη - θα έλεγα - αλλά μόνη. «Είμαι μόνη μου», λέει και εσύ παρατηρείς τη μοναξιά στο πρόσωπό της. Πώς παρατηρείται η μοναξιά; Από τα μάτια, θα έλεγα εγώ. Από το βλέμμα. Από τον τρόπο που αγγίζει τα αντικείμενα. Η μοναξιά δεν κρύβεται, δεν καμουφλάρεται, δεν ξεγελάει. Η ηλικιωμένη γυναίκα κάνει τα χατίρια της οικογένειας, της οποίας τα μέλη είναι πάντα βιαστικά και θέλουν μόνο κάτι από αυτήν, έως ότου οι εγγονές έρχονται να την επισκεφτούν, να καθίσουν μαζί της και να πιούν τον αγαπημένο καφέ, διπλό κιόλας αν δεν κάνω λάθος. «Όπου υπάρχει εκεί είμαστε και εμείς», λέει η διαφήμιση και κάθονται όλες χαρούμενες...