Νένα Μεϊμάρη
29/03/2024
Μία ιδιαίτερη ταινία με θέμα την αλλαγή της ζωής μετά τη χηρεία. Η Φρεν
είναι 60 χρονών, έχασε το σπίτι της, τη δουλειά τους λόγω οικονομικής κρίσης και
αμέσως μετά τον άντρα της. Λογικό είναι η Φρεν να βρεθεί στα χαμένα. Μήπως δεν
το περάσαμε κι εμείς αυτό το τελευταίο;
Ξεκινά λοιπόν μία περιπλάνηση στην ενδοχώρα της Αμερικής με ένα βανάκι, το
οποίο μετέτρεψε σε τροχόσπιτο. Σταματάει σε καταλύματα και γνωρίζει άτομα από
διαφορετικές καταστάσεις, τα οποία κουβαλάνε το δικό τους φορτίο. Ανθρώπους που
δούλεψαν σκληρά στη ζωή τους αλλά τους πέταξε το σύστημα έξω από το σπίτι τους.
Όλοι τους ψάχνουν ένα νόημα στην καινούρια τους περιπέτεια.
Η Φρεν παραμένει μακρινή και διστάζει να αρχίσει φιλίες αλλά μένει
συντονισμένη με τις ιστορίες τους. Μαθαίνει ό,τι μπορεί από αυτούς και πολλές
φορές χρειάζεται τις συμβουλές τους γιατί βρίσκονται στην περιπλάνηση
περισσότερο καιρό από αυτήν. Αναγκάζεται να δουλέψει σε μικροδουλειές για να τα
βγάλει πέρα και εκεί αρχίζει να ανοίγει την καρδιά της και να μοιράζεται τα
συναισθήματά της. Εκεί αρχίζει να «δένεται» με φιλίες που εμπλουτίζουν την
ανιαρή ζωή της και της χαρίζουν ανέλπιστα δώρα.
«Να είσαι προετοιμασμένη, είσαι στην έρημο μακριά από πολιτισμό»
«Συνέχισε να μαθαίνεις χωρίς σταματημό. Θα σου χρειαστεί»
« Τα δικά σου εφόδια είναι που θα σε βοηθήσουν»
Όσο απλά και αν ακούγονται αυτά τα λόγια, φίλες μου, έχουν μεγάλη σημασία
σε μία εποχή που βρίσκεσαι μόνη, χωρίς το στήριγμα του αγαπημένου σου.
Τελικά η Φρεν αναγκάστηκε να προσαρμοστεί στα καινούρια της δεδομένα, να
πάρει αποφάσεις που δεν πήρε ποτέ, να απλοποιήσει τη ζωή της για να τα βγάλει
πέρα, να οδηγήσει το βανάκι της μέσα στην έρημο, η οποία την φιλοξένησε με
στοργή, (μπορεί μία έρημος να σε φιλοξενήσει με στοργή;). Μπορεί, λέω εγώ,
γιατί να μην μπορεί από τη στιγμή που η καρδιά σου είναι ανοιχτή για κάτι
τέτοιο!!!
“Ό,τι θυμάσαι, ζει” της αναφέρει μία γυναίκα και η Φρεν δείχνει να αγκαλιάζει
αυτό το νέο. Δε θέλει να ξεχάσει την περασμένη της ζωή, ούτε και τη σχέση της
με τον άντρα της. Δε θέλει να παραμείνει όμως στο πένθος, ο καιρός της
ελευθερίας πλησίασε και η ψυχή της νιώθει έτοιμη για την επόμενη ιστορία που θα
γράψει. Ένα πένθος έχει και το τέλος του, όπως έχουμε πει παλιότερα!! Η Φρεν
επιστρέφει για μία τελευταία επίσκεψη στο άδειο σπίτι της, στο γνώριμο
περιβάλλον της, κάνει την τελευταία βόλτα της λέγοντας ένα ειλικρινές αντίο και
ξεκινάει για την καινούρια της ζωή.
Το μήνυμα της ταινίας ελπιδοφόρο, θα έλεγα, με τη μόνη διαφορά ότι η κάθε
μία από εμάς έχει το δικό της χρονοδιάγραμμα και την δική της πυξίδα. Πότε,
πού, πώς και με ποιόν τρόπο είναι προσωπική και πολύτιμη απόφαση!!!
Η ταινία είναι αφιερωμένη σε όσους έπρεπε να αποχαιρετιστούν!!!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου