Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η θεραπευτική δύναμη της φιλευσπλαχνίας (What we get when we give)

 

Νένα Μεϊμάρη 

Molly McDonough

Harvard medicine

THE MAGAZINE OF HARVARD MEDICAL SCHOOL


 Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο παρουσιάστηκε πρόσφατα στο ιατρικό περιοδικό του Πανεπιστημίου του Harvard με τίτλο: «Η θεραπευτική δύναμη της φιλευσπλαχνίας».

 Ο Allan Luks, ηγέτης ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού, έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο “The Healing Power Of Doing Good”, (Η θεραπευτική δύναμη της καλής πράξης). Ο Allan Luks πραγματοποίησε ένα γκάλοπ, στο οποίο ρώτησε τι νιώθουν τα άτομα που έχουν κάνει μία αγαθοεργία. Οι απαντήσεις που πήρε ήταν «ευφορία», «έκρηξη ενέργειας», «οι μυς μου ηρέμησαν», «με χτύπησε κεραυνός ενέργειας».

 Αυτό που συμβαίνει μετά την προσφορά μας στον συνάνθρωπό μας, είναι ότι απελευθερώνεται στον εγκέφαλό μας η ντοπαμίνη, χημική ουσία, που μας κάνει να νιώθουμε καλά. Οι επιστήμονες κατάφεραν να το εντοπίσουν στα εργαστήριά τους και να το εντάξουν ως μία φυσιολογική κατάσταση του ανθρώπινου σώματος.

 Ο κοινωνιολόγος, ιατρός και καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Harvard, Nicholas Christakis, MD’ 89, μελέτησε την επιρροή του αλτρουισμού στην κοινωνία και αναφέρει ότι η αγαθοεργία είναι μεταδοτική. Το άτομο το οποίο δέχεται βοήθεια στη συνέχεια θέλει να προσφέρει βοήθεια στον συνάνθρωπό του. Με τον τρόπο αυτό δημιουργείται μία δυνατότερη κοινωνία, η οποία μπορεί να χειριστεί πολύ καλύτερα τις δύσκολες καταστάσεις. Επομένως, ο αλτρουισμός έχει τη δύναμη να ενώσει τον κοινωνικό ιστό και να φέρει συνοχή στην κοινωνία.

 Ο Eric Kim, καθηγητής ψυχολογίας, University Of British Columbia, αναφέρει τα εξής: Πολλοί με ρωτούν πώς μπορούν να αυξήσουν την αίσθηση του λόγου ύπαρξής τους. Η απάντηση είναι ότι αυτός ο στόχος είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί. Ένας τρόπος όμως που βοηθάει σε αυτό είναι ο εθελοντισμός.

 Οι επιστήμονες εντόπισαν επίσης ότι οι καλές μας πράξεις, αυτές που γίνονται μέσα από την καρδιά μας από καθαρό ενδιαφέρον, επηρεάζουν την υγεία μας προς το καλό. Δεν είναι λοιπόν, ο ψυχρός αλτρουισμός που θα φέρει την ευεξία στη ζωή μας, αλλά η καλοσύνη η οποία συνοδεύει την προσφορά μας. Στην περίπτωση αυτή, η καρδιά μας παίζει σημαντικό ρόλο. Αυτή η ιδέα συναντάται και στην Αιγυπτιακή μυθολογία, όπου ο αποθανών έπρεπε να περάσει ένα τεστ καρδιάς κατά κάποιον τρόπο, όπου η καρδιά του ζυγιζόταν και αν ήταν ελαφριά του επιτρεπόταν να συνεχίσει το ταξίδι του στον παράδεισο. Αν όμως η καρδιά του ήταν βαριά, γεμάτη απληστία, τότε γινόταν βορά στη Θεά Ammit. Για τους Ινδουιστές και τους Βουδιστές, η καρδιά - chakra – είναι το κέντρο της φιλευσπλαχνίας. Στη χριστιανική τέχνη, παρατηρούμε την ιερή και γεμάτη φως καρδιά του Χριστού να είναι φορτωμένη με αγαθοεργίες.

 Μέχρι τώρα οι επιστήμονες είχαν επιδοθεί στην ιδέα ότι οι καλές μας πράξεις και τα συναισθήματά μας πηγάζουν από τον εγκέφαλό μας. Οι τωρινές ενδείξεις καταγράφουν ξεκάθαρα ότι οι καλές πράξεις μας χαράσσονται στο ίδιο μας το σώμα, ακόμα και στο καρδιακό μας σύστημα, με συνέπεια η καρδιά μας και η γενική μας υγεία να ευεργετούνται σημαντικά.

Παραθέτω το link για τους αγγλομαθείς αναγνώστες, να διαβάσουν το πολύ ενδιαφέρον άρθρο εξ ολοκλήρου.

https://magazine.hms.harvard.edu/articles/what-we-get-when-we-give?utm_source=SilverpopMailing&utm_medium=email&utm_campaign=Daily%20Gazette%2020231026%20(1)&fbclid=IwAR33arZB7sRKb9LuvhsoI3IcFRbrcCJuZuuqv6yQ2IMbWR5avxYZDklN99M

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί φωτογραφίζω;

“Η φωτογραφία είναι μια αδύναμη φωνή, αλλά μερικές φορές μπορεί να προσκαλέσει τις αισθήσεις μας  προς τη συνείδηση, να προκαλέσει συναισθήματα τόσο δυνατά ώστε να λειτουργούν ως καταλύτες της σκέψης”. W.E. Smith 1977 Θεωρούμε ότι η φωτογραφία εφευρέθηκε για να αποτυπώσει, να ερμηνεύσει, ή να αποδείξει κάτι σχετικά με την πραγματικότητα, κατά το “αυτό υπήρξε” του Roland Barthes. Οι έννοιες, όμως, που στηρίζουν τη φωτογραφία δε σχετίζονται μόνο με την πραγματικότητα. Αφορούν και το νόημα, το βλέμμα, την επιθυμία, το θάνατο, τον χρόνο, τη μνήμη, το λόγο. Η τέχνη της φωτογραφίας δεν περιορίζεται στο να αποτελεί απλή συλλογή πληροφοριών σε εικόνες, αλλά στην πραγματικότητα μας αποκαλύπτει την οπτική γωνία του παρατηρητή, άρα του ατόμου που φωτογραφίζει. Είναι μια γλώσσα, ένας κώδικας επικοινωνίας των συναισθημάτων, των διαθέσεων, των σκέψεων. Ένας τρόπος να γνωρίσεις τον κόσμο, τόσο τον εξωτερικό, όσο κυρίως τον εσωτερικό. Η φωτογραφία κρύβει λοιπόν ένα αμέτρητο δυναμικό όχι μόνο ως ερ...

Ποτέ δεν είναι αργά!!!

  «Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις αυτό που θα μπορούσες να είσαι» του George Eliot «Ποτέ δεν είναι αργά – στα μυθιστορήματα η στη ζωή – να αναθεωρήσουμε» της Nancy Thayer «Είμαστε οι πρωταγωνίστριες της δικής μας ιστορίας» της Mary McCarthy «Μην ψάχνεις έξω από τον εαυτό σου. Οι ουρανοί βρίσκονται μέσα σου» της Mary Lou Cook «Λίγο από ότι σου κάνει κέφι, σου κάνει καλό» της Marie Lloyd Νένα Μεϊμάρη

Ο ρατσισμός καλά κρατεί!!!

Νένα Μεϊμάρη «Πήγαινε κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε κανένα», ακούσαμε πρόσφατα από εκεί που δεν θα έπρεπε να το ακούγαμε αυτό. Ωστόσο είναι κάτι που το ακούμε συχνά εμείς οι γυναίκες και όταν έρχεται και σε εμάς τις χήρες τότε ακούγεται ακόμα πιο έντονα. Η νοοτροπία της κοινωνίας παίρνει για δεδομένο ότι είμαστε χωρίς παιδιά άρα καημένες, για λύπηση και με μοναχικά γεράματα. Ίσως φταίμε και εμείς οι ίδιες γιατί δεν κάναμε τις απαραίτητες θυσίες να μείνουμε στο κρεβάτι για μήνες, να χάσουμε την προσωπική μας ζωή για λίγο και να αφήσουμε τα χόμπι μας στην άκρη, συνεχίζει η νοοτροπία. Κάποια από αυτά τα δέχτηκα και εγώ προσωπικά αλλά φυσικά και δεν τα αγκάλιασα. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι που μία γυναίκα και μία χήρα δεν έχει παιδιά. Γιατί όμως αυτό να γίνει στίγμα στη ζωή μας δεν το κατάλαβα ποτέ. Η κοινωνία γαλουχείται με τις δικές της ιδέες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι με αντιπροσωπεύουν στο συγκεκριμένο σημείο. Προσωπικά εγώ ποτέ δεν ένιωσα ότι μου λείπει ένα παιδί όσο ζούσε ο άντρας μο...

Εθισμός στο πένθος!

Νένα Μεϊμάρη Με μεγάλο ενδιαφέρον αγόρασα το βιβλίο “Becoming Supernatural” του DR JOE DISPENZA, στα Ελληνικά. (Πώς συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν το ακατόρθωτο). Όπως λέει και ο Tony Robbins: «Ο Dr Joe Dispenza μας δείχνει πώς να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να ζήσουμε μια εξαιρετική ζωή». Δεν έχω τελειώσει ακόμα όλο το πόνημα αλλά από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου βρήκα την απάντηση που ψάχνω εδώ και 5 χρόνια στην ερώτηση: «Γιατί με το που ξυπνάω κάθε πρωί πηγαίνω στις ίδιες σκέψεις της απώλειας;». Γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω έστω και ένα πρωινό για τόσο καιρό και ας το έχω προσπαθήσει μερικές φορές. Ο Dr Dispenza μας εξηγεί ότι όταν έχουμε εθιστεί σε "κάτι", αυτό το κάτι μας δημιουργεί συναισθήματα τόσο έντονα που γινόμαστε ένα με αυτά και έτσι καθίσταται ως φυσική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια έχουμε εθιστεί σοβαρά σε αυτήν την κατάσταση και έτσι βρισκόμαστε σε επίπεδο επιβίωσης. Τώρα βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να σπάσουμε συνήθειες και να πετάξουμε τον όπο...