Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Διεθνής Ημέρα για τις Χήρες (International Widows Day)

 Η Διεθνής ημέρα για τις χήρες γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 23 Ιουνίου. Έχει καθιερωθεί από τα Ηνωμένα Έθνη (United Nations) και απευθύνεται στην καταπολέμηση της φτώχειας και της αδικίας που αντιμετωπίζουν εκατομμύρια χήρες με τις οικογένειές τους. 

Η ημέρα αυτή εστιάζει στην ενημέρωση του προβλήματος της χηρείας, διότι μία χήρα μπορεί να καταλήξει να γίνει «πρόβλημα». Η γιορτή αυτή έρχεται να αλλάξει τη συγκεκριμένη αντίληψη και να προσφέρει στη χήρα την υποστήριξη που τόσο έχει ανάγκη.

Οι λανθασμένες νοοτροπίες ανά τον κόσμο διαχωρίζουν τη χήρα από την υπόλοιπη κοινότητα μέσα στην οποία ζει. Στον 21 ο αιώνα αυτή η τάση δεν αναγνωρίζεται ούτε και υιοθετείται. Πολύ συχνά οι χήρες και τα παιδιά τους μένουν πίσω, μέσα σε άθλιες συνθήκες, στη φτώχεια, στις κατάρες, απομακρυσμένες από τα σπίτια τους, χωρίς περιουσιακά στοιχεία και χωρίς το δικαίωμα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Το πρόβλημα γίνεται χειρότερο όταν δεν υπάρχουν παιδιά. Η σεξουαλική παρενόχληση συμβαίνει πολύ συχνά όπως επίσης και άλλες μορφές κακοποίησης.

Οι κυβερνήσεις πρέπει να δώσουν έμφαση και προσοχή στο θέμα αυτό. Αυτά τα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν με περισσότερη έρευνα και με λεπτομερή στατιστικά στοιχεία. Επίσης αντιμετωπίζονται με περισσότερη ενημέρωση, με αυθεντικές ιστορίες από τις γυναίκες αυτές, οι οποίες θα φέρουν στο φως τις δυσκολίες. Περισσότεροι πόροι και δίκαιες νομοθεσίες (policies) είναι πιθανό να φέρουν κάποια ισορροπία στην κατάσταση αυτή.

Οι χήρες έχουν δημοκρατικό δικαίωμα να ζήσουν μία φυσιολογική ζωή, όπως οι υπόλοιποι πολίτες. Έχουν δικαίωμα στην ακαδημαϊκή μόρφωση τόσο οι ίδιες όσο και τα παιδιά τους, δικαίωμα στην εργασία και στην υγεία. Έχουν κάθε δημοκρατικό δικαίωμα να αρνηθούν το κοινωνικό στίγμα που τις αποδίδεται και τις αποτρέπει να απολαύσουν ένα ολιστικό lifestyle.

Έχουν κάθε δικαίωμα να φέρουν στο φως και να συζητήσουν τα ιδιαίτερα προβλήματά τους, τις προκλήσεις και τις αγωνίες τους, με την ελπίδα να βρεθούν βιώσιμες λύσεις. Το ψυχικό τραύμα είναι αρκετό γι’ αυτές. Δεν χρειάζονται την προκατάληψη και τον διαχωρισμό που είναι αναγκασμένες να υποστούν σε μεγάλο βαθμό.

Η ημέρα αυτή γιορτάζει τη γυναίκα, η οποία έγινε χήρα παρά την θέλησή της αλλά συνεχίζει να παραμένει άνθρωπος με το δικαίωμα της συμμετοχής της στο κοινωνικό σύνολο. 

Αυτή η γυναίκα απαιτεί ίσες ευκαιρίες γι’ αυτήν και τα παιδιά της. Απαιτεί την υποστήριξη της τοπικής κοινωνίας και την προστασία της αυτοδιοίκησης και του κρατικού μηχανισμού με δίκαιους νόμους.

Ζητάει να μπορεί να είναι ο εαυτός της παρά την κακοτυχία της. Το ενδιαφέρον της συγκεντρώνεται στην ιδέα της «δεύτερης ευκαιρίας».

Αυτή η σπουδαία γιορτή έρχεται επίσης σε όλους εμάς που δεν βρισκόμαστε στη δύσκολη θέση της, να μας θυμίσει ότι οι χήρες είναι δυναμικές, ταλαντούχες, ισχυρές, επινοητικές, έξυπνες, εργατικές, ευαίσθητες, ευπροσάρμοστες και πάνω από όλα ευπρόσδεκτες στην κοινωνία.

Και εγώ, ως χήρα, και επειδή τις καταλαβαίνω απόλυτα, τις στέλνω την άπειρη αγάπη μου μαζί με τον θαυμασμό μου και τις αφιερώνω για την γιορτή τους ένα αγαπημένο μουσικό κομμάτι!!



Νένα Μειμάρη


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί φωτογραφίζω;

“Η φωτογραφία είναι μια αδύναμη φωνή, αλλά μερικές φορές μπορεί να προσκαλέσει τις αισθήσεις μας  προς τη συνείδηση, να προκαλέσει συναισθήματα τόσο δυνατά ώστε να λειτουργούν ως καταλύτες της σκέψης”. W.E. Smith 1977 Θεωρούμε ότι η φωτογραφία εφευρέθηκε για να αποτυπώσει, να ερμηνεύσει, ή να αποδείξει κάτι σχετικά με την πραγματικότητα, κατά το “αυτό υπήρξε” του Roland Barthes. Οι έννοιες, όμως, που στηρίζουν τη φωτογραφία δε σχετίζονται μόνο με την πραγματικότητα. Αφορούν και το νόημα, το βλέμμα, την επιθυμία, το θάνατο, τον χρόνο, τη μνήμη, το λόγο. Η τέχνη της φωτογραφίας δεν περιορίζεται στο να αποτελεί απλή συλλογή πληροφοριών σε εικόνες, αλλά στην πραγματικότητα μας αποκαλύπτει την οπτική γωνία του παρατηρητή, άρα του ατόμου που φωτογραφίζει. Είναι μια γλώσσα, ένας κώδικας επικοινωνίας των συναισθημάτων, των διαθέσεων, των σκέψεων. Ένας τρόπος να γνωρίσεις τον κόσμο, τόσο τον εξωτερικό, όσο κυρίως τον εσωτερικό. Η φωτογραφία κρύβει λοιπόν ένα αμέτρητο δυναμικό όχι μόνο ως ερ...

Ο ρατσισμός καλά κρατεί!!!

Νένα Μεϊμάρη «Πήγαινε κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε κανένα», ακούσαμε πρόσφατα από εκεί που δεν θα έπρεπε να το ακούγαμε αυτό. Ωστόσο είναι κάτι που το ακούμε συχνά εμείς οι γυναίκες και όταν έρχεται και σε εμάς τις χήρες τότε ακούγεται ακόμα πιο έντονα. Η νοοτροπία της κοινωνίας παίρνει για δεδομένο ότι είμαστε χωρίς παιδιά άρα καημένες, για λύπηση και με μοναχικά γεράματα. Ίσως φταίμε και εμείς οι ίδιες γιατί δεν κάναμε τις απαραίτητες θυσίες να μείνουμε στο κρεβάτι για μήνες, να χάσουμε την προσωπική μας ζωή για λίγο και να αφήσουμε τα χόμπι μας στην άκρη, συνεχίζει η νοοτροπία. Κάποια από αυτά τα δέχτηκα και εγώ προσωπικά αλλά φυσικά και δεν τα αγκάλιασα. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι που μία γυναίκα και μία χήρα δεν έχει παιδιά. Γιατί όμως αυτό να γίνει στίγμα στη ζωή μας δεν το κατάλαβα ποτέ. Η κοινωνία γαλουχείται με τις δικές της ιδέες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι με αντιπροσωπεύουν στο συγκεκριμένο σημείο. Προσωπικά εγώ ποτέ δεν ένιωσα ότι μου λείπει ένα παιδί όσο ζούσε ο άντρας μο...

Ποτέ δεν είναι αργά!!!

  «Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις αυτό που θα μπορούσες να είσαι» του George Eliot «Ποτέ δεν είναι αργά – στα μυθιστορήματα η στη ζωή – να αναθεωρήσουμε» της Nancy Thayer «Είμαστε οι πρωταγωνίστριες της δικής μας ιστορίας» της Mary McCarthy «Μην ψάχνεις έξω από τον εαυτό σου. Οι ουρανοί βρίσκονται μέσα σου» της Mary Lou Cook «Λίγο από ότι σου κάνει κέφι, σου κάνει καλό» της Marie Lloyd Νένα Μεϊμάρη

Εθισμός στο πένθος!

Νένα Μεϊμάρη Με μεγάλο ενδιαφέρον αγόρασα το βιβλίο “Becoming Supernatural” του DR JOE DISPENZA, στα Ελληνικά. (Πώς συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν το ακατόρθωτο). Όπως λέει και ο Tony Robbins: «Ο Dr Joe Dispenza μας δείχνει πώς να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να ζήσουμε μια εξαιρετική ζωή». Δεν έχω τελειώσει ακόμα όλο το πόνημα αλλά από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου βρήκα την απάντηση που ψάχνω εδώ και 5 χρόνια στην ερώτηση: «Γιατί με το που ξυπνάω κάθε πρωί πηγαίνω στις ίδιες σκέψεις της απώλειας;». Γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω έστω και ένα πρωινό για τόσο καιρό και ας το έχω προσπαθήσει μερικές φορές. Ο Dr Dispenza μας εξηγεί ότι όταν έχουμε εθιστεί σε "κάτι", αυτό το κάτι μας δημιουργεί συναισθήματα τόσο έντονα που γινόμαστε ένα με αυτά και έτσι καθίσταται ως φυσική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια έχουμε εθιστεί σοβαρά σε αυτήν την κατάσταση και έτσι βρισκόμαστε σε επίπεδο επιβίωσης. Τώρα βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να σπάσουμε συνήθειες και να πετάξουμε τον όπο...