Παντρεμένη με τον λατρεμένο μου σύζυγο για 42 χρόνια, ζούσα το όνειρό μου σε όλο του το μεγαλείο. Δεν έχουμε παιδιά, κάτι που δεν επηρέασε τη σχέση μας ποτέ. Στην ύπαρξη του άνδρα μου είχα και το παιδί που μου αναλογούσε. Η αγάπη του με κάλυπτε εντελώς. Ώσπου μια φρικτή ημέρα τον έχασα σε λιγότερο από 24 ώρες. Έφυγε ξαφνικά και βίαια χωρίς καμία προειδοποίηση.
Πώς μπορούσα να συνεχίσω; Με τι δύναμη, με τι εφόδια; Έπεσα σε ένα βάραθρο που δεν είχε πάτο. Χάθηκα σ' έναν κόσμο που θα αποκαλέσω κόλαση. Βαθύ μαύρο.
Έπρεπε να επιζήσω. Έπρεπε να βάλω λίγο θόρυβο στο βουβό σπιτικό μου. Άρχισα να ακούω μουσική και να βάζω σε τάξη τις διάφορες υποθέσεις μου. Με στήριγμα την άμεση οικογένειά μου προσπάθησα να κάνω μια αρχή έστω και χαοτική. Συγχρόνως άρχισα να γράφω γράμματα στο Facebook και να του τα στέλνω εκεί ψηλά που ένιωθα ότι υπάρχει το πνεύμα του. Τα γράμματα ασκούσαν ένα είδος aura επάνω μου, ήταν ένα ραντεβού μαζί του... Του έγραφα για έναν ολόκληρο χρόνο, δύο φορές την εβδομάδα. Σήμερα τα γράμματα έχουν γίνει ένα μικρό βιβλίο προς τιμήν του. «Σου γράφω γιατί υπάρχεις».
Άρχισα γυμναστήριο και χορό oriental για να δουλέψω την άγρια βία που ένιωθα στην καρδιά μου. Ξεκίνησα συνεδρίες με ψυχολόγο. Προσπαθούσα να επικοινωνήσω μέσα από τα κλάματα. Ένιωσα την έντονη ανάγκη να είμαι μόνη στο σπίτι μου, δεν δέχτηκα κόσμο από την πρώτη στιγμή μέχρι και σήμερα. Δεν μπορώ την κανονικότητα, με φέρνει πίσω στην παλιά μου ζωή. Δε με βοηθάει προς το παρόν.
Δύο χρόνια και τρεις μήνες αργότερα δίνω μια αδυσώπητη μάχη που μ' έχει κουράσει αφάνταστα. Δεν έχω όμως άλλη επιλογή παρά να συνεχίσω τον αγώνα μου. Μέσα στο χάος μου συνεχίζω να νιώθω δημιουργική, να γράφω και να εκφράζομαι μ' αυτόν τον τρόπο. Εύχομαι να επανέλθει και η αγάπη μου για το διάβασμα που έχει μείνει πίσω λόγω της θλίψης μου. Προς το παρόν μπορώ να διαβάσω λίγο κάθε ημέρα.
Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Δεν είμαι το ίδιο άτομο που ήμουν παλιά. Έχω αλλάξει ψυχολογικά, σωματικά και πνευματικά. Έχει κλονιστεί ολόκληρο το οικοδόμημά μου, που προσπάθησα σε όλη μου τη ζωή να χτίσω. Γκρεμίστηκε για τα καλά. Το μόνο που μου έμεινε είναι η πίστη μου στον Θεό και δημιουργό μου. Έχω την αίσθηση ότι αυτός αποφάσισε να μείνω πίσω και να μην φύγω με τον αγαπημένο μου.
Από εδώ και πέρα μέχρι το υπόλοιπο της ζωής μου καλούμαι να ξαναχτίσω την καινούρια μου ζωή, βήμα βήμα με όποιες δυνάμεις μου έχουν απομείνει. Δεν είναι πολλές. Ούτε τα βήματα μου είναι σταθερά όπως θα έπρεπε με την πείρα που μου έδωσε αυτή η ζωή. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής ο μόνος τόπος που με «χωράει» είναι ο τάφος του άνδρα μου, όταν τον επισκέπτομαι. Εκεί νιώθω άνετα. Ναι, το ξέρω, δεν είναι ό,τι καλύτερο για μένα, αλλά είναι η δική μου πραγματικότητα.
Θα κλείσω με την ευχή καμία γυναίκα να μην έχει τέτοια θλιβερή εμπειρία. Καμία δεν το αξίζει.
Ο ρόλος της χήρας είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί. Ωστόσο έχουμε τη φωνή μας, και η φωνή μας βγαίνει από την καρδιά μας.
Νένα Μεϊμάρη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου